άδειες καρέκλες

tumblr_n71dciLb8N1tvi492o1_500Πως γίνεται να σε μυρίζονται αυτοί που ό,τι γνωρίζουν από σένα είναι όλο κι όλο δυό κουβέντες και να σφυρίζουν αδιάφορα οι άλλοι που σε συναναστρέφονται χρόνια ολόκληρα και ζωές χίλιες; Και η αγάπη; Άντε ο έρωτας έχει φτερά και φεύγει, η αγάπη όμως; Την φαντασιώνεσαι; Κάπου δεν θα έπρεπε να φανεί; Όχι όχι σε θέματα φαγητού ή οικονομικών ή σε σακούλες με λαχανικά και σοκολάτες με γέμιση πορτοκάλι. Ούτε σε βάζα αποστειρωμένα γεμάτα με σπιτική μαρμελάδα φράουλα. Η άλλη η αγάπη, αυτή που σκύβει πλάι σου και σε ρωτάει ψυθιριστά στο αυτί σου, πως είσαι; Αυτή που αποκρυπτογραφεί τις κινήσεις σου, όχι, όχι αυτές που δηλώνουν αν είσαι ή δεν είσαι σωματικά εδώ, τις άλλες που αγγίζουν καρδιά και ψυχή και θερμομετρούν ισορροπίες και σταθερότητες. Άδειες καρέκλες που πονούν οι δικοί σου άνθρωποι.. απίστευτο..

Advertisements

12 thoughts on “άδειες καρέκλες

  1. Μήπως χωρίς να το καταλαβαίνεις μαγειρεύεις άλλες μυρωδιές στους μεν και άλλες στους δε, οπότε οι πρώτοι τις μυριζονται ενω οι δέυτεροι όχι;εσυ που χειρίζεσαι τόσο όμορφα το γραπτό λόγο γιατι δεν γράφεις με γραπτά λόγια σε εκείνους αυτα που δεν μπορούν να μυριστούν;το γράψιμο ειναι απελευθερωτικό και οι γραπτές λέξεις δεν σβήνουν για για να κάνει ο απέναντι ότι δεν τις βλέπει ή πως δεν άκουσε ακριβώς τι ειπώθηκε…σοβαρά τώρα, εγω το έχω κάνει και συνεχίζω να το κάνω χρόνια τώρα ακόμα και σε αυτούς που με μυρίζονται σωστά… 😉

    1. γεια σου ονειροπαραμυθενια μου
      καποτε, πολυ πολυ παλια ειχα λαβει χερι με χερι ενα γραμμα, πραγματικο ανοιγμα καρδιας που ομως ποτε δεν το ενιωσα ετσι οπως θα μπορουσα να το νιωσω.. γιατι; γιατι ειναι δυσκολο να επικοινωνουν σε τετοιο βαθμο οι ανθρωποι και επειδη ο καθενας εχει τα δικα του στο μυαλο του, βαλε κ λιγο ο εγωισμος που αναφερει ο χρηχα, βαλε και αμαθεια, βαλε κ βολεμα βαλε κ στο καπακι τις χιλιες μυριες υποχρεωσεις μεσα στις οποιες χανεσαι – προσπαθω ομως να μιλησω τον τελευταιο καιρο, μη νομιζεις οτι καταφερνω να βρω τις λεξεις που δεν θα πληγωσουν.. αλλα αν κρατησει σε βαθος χρονου ισως να ειναι μια νεα αρχη – να και μεσα σ αυτα τα »ισως» μηπως δεν χανομαστε λιγακι;

      1. Να πεις ότι έχεις να πεις, όσο και αν πληγώσει, αν πρωτα πληγώνεσαι εσυ, αλλιώς η δική σου πληγή δεν θα κλείσει.Και μην νομίζεις, επειδή ακριβώς οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί, μπορεί κάτι που για σένα είναι πασιφανές,για τον πιο κοντινό σου άνθρωπο να μην είναι, επομένως πες το να το καταλ´αβει/συνειδητοποιήσει,ότι και αν κοστίσει! Είδα πρόσφατα σε dvd μια ταινια με τη Meryl Streep , «hope springs» λέγεται, νομίζω θα σε ενδιέφερε να την δεις, δεν ξέρω τον ελληνικο τίτλο…

  2. Αχ βρε πατουσίτσα!
    Πολλές φορές άνθρωποι που ξέρουμε για χρόνια, φίλοι για παράδειγμα ή ακόμα και οι ίδιοι μας οι γονείς, δεν μας καταλαβαίνουν σε μεγάλο βαθμό. Κάπου εκεί στον χρόνο που περνάει, σιγά-σιγά κι εμείς κι αυτοί αλλάζουμε, εξελισσόμαστε. δεν είμαστε οι ίδιοι. Όταν από κάποια φάση και μετά η επικοινωνία για χ ή ψ λόγους δεν επανατροφοδοτείται, δεν ανανεώνεται με τα νέα δεδομένα, δημιουργούνται κενά.

    Επιπλέον, υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους μπορέι να είμαστε μαζί χρόνια, να υπάρχει αμοιβαία αγάπη ανάμεσά μας, αλλά ωστόσο να αδυνατούν να αναγνωρίσουν βασικά κομμάτια μέσα μας, ίσως γιατί δεν το επιδιώκουν, ίσως γιατί τους κουράζει το να το ψάχνουν »παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται», ή γιατί θεωρούν κάποια πράγματα δεδομένα (άτιμη φύση-τάση ανθρώπου) και δεν τα κοιτούν ποτέ από εναλλακτική οπτική!

    Επίσης, μερικές φορές όλα αυτά είναι μία ιδέα μας 🙂

    Το βέβαιο είναι πάντως, ότι μία σχέση δεν την διαμορφώνει μόνο ο ένας αλλά και οι δύο. Όταν εσύ από τη μεριά σου έχεις κάνει ο,τι καλύτερο μπορείς γι’ αυτήν την οποιαδήποτε σχέση, είσαι τουλάχιστον εντάξει με τον εαυτό σου. Απλώς ξέρω, το θλιβερό είναι ακριβώς αυτό: το ότι δεν εξαρτάται μόνο από εσένα… 🙂 Αλλά και πάλι όταν αποδέχεσαι τα πράγματα όπως είναι, με την προυπόθεση βέβαια, ότι έχεις πολεμήσει γιαυτά όσο καλύτερα μπορούσες, προχωράς ελεύθερα μπροστά 😉 Αυτά όλα βέβαια, γενικόοοτερα για τις σχέσεις 🙂

    Αλλά σκέψου, δεν είναι και λίγο λογικό να είσαι πιο ανοιχτή, πιο ειλικρινής, πιο εξομολογητική σε ανθρώπους που δεν ξέρεις, που δεν σε ξέρουν και είναι σχεδόν σίγουρο ότι μετά από αυτά που θα τους εκφράσεις δεν θα σε κρίνουν προσωπικά και το κυριότερο θα σου δώσουν όσο το δυνατόν αντικειμενικότερες απόωεις-θέσεις? Ίσως, με τους δικούς μας ανθρώπους να έχουμε αμφιβολίες, δεύτερες σκέψεις, φοβίες που μας κάνουν να κάνουμε πίσω. Να αποκρύπτουμε χωρίς να το θέλουμε βασικά πράγματα, να κρυβόμαστε συνειδητά ή να λέμε ψέματα και να αποφεύγουμε.

    Όλα αυτά δεν σημαίνουν κάτι κακό. Είναι απλώς που είναι πιο δύσκολο με αυτούς που γνωρίζεις και αγαπιέστε. Θυμίσου ότι όπως και να χει συνήθως αυτοί είναι που κατέχουν τη μεγαλύτερη αξία 🙂 Αυτούς αγαπάς αυτοί σε αγαπάνε, και η σημασια αυτή που έχουν για σένα είναι αυτό που κάνει λίγο πιο δύσκολα τα πράγματα… 😉

    Δεν ξέρω αν εξέφρασα σωστά αυτά που ήθελα να σου πωω..αλλά προσπάθησα. Άλλωστε, είναι μία συζήτηση που πραγματικά ίσως και να μην έχει τέλος.
    Ελπίζω για το καλύτερο όπως και να’ χει 🙂

    Πατούσααα! καλό βραδάκι να έχεις! 🙂

    1. τι ωραια που μου τα γραφεις μαγικη φωνουλα μου
      χαιρομαι αυτους που δεν το πολυψαχνουν, που δειχνουν να ειναι καλα, δειχνουν να συμβιβαζονται ευκολα αν και πολλες φορες θα ηθελα να τους ανοιξω στη μεση για να δω τι πραγματικα σκεφτεται η ψυχουλα τους – αν και καποιων ανθρωπων το μυαλο παει ως εκει κ οχι παραπερα
      σιγουρα αλλαζουμε, σιγουρα περναμε φασεις, αλλες φορες καταλαβαινομαστε ισως και λιγο περισσοτερο..
      εγω λεω και οτι παιζει και ρολο το ποσο ταιριαζεις με τον αλλο στη φιλοσοφια και στον τροπο σκεψης αλλα κυριως παιζει ρολο και το ενδιαφερον του αλλου.. ουσιαστικο ενδιαφερον αλλα και ανεπτυγμενες κεραιες – ολα οσα ειπες με καλυψαν απολυτα

  3. Καλησπέρα αγαπητή….

    Μπορεί σήμερα να σου γράψω δύο λόγια και να σε «ακουμπήσουν»….
    να σκεφτείς: αυτός ο άνθρωπος με μια κουβέντα μου συντονίστηκε και με κατάλαβε…γμτ ….γιατί να μην έχω δίπλα μου έναν «ΤΈΤΟΙΟ ΤΎΠΟ»……..

    Αλλά…..

    Δυό σειρές διάβασα, δυό σειρές δικές μου κι εσύ διάβασες….

    Έλα να ζήσεις δίπλα μου, έλα να ξυπνάς στο πλάι μου , για χρόνια, έλα να ζήσεις την βαριεστημάρα μου , την κακοκεφιά μου, την αφραγκία μου (τις στιγμές που ο άνθρωπος δείχνει τον εαυτό του )και μετά έλα να μου πεις ποιός ήταν χειρότερος……

    Αλλιώς συγκρίνεις ανόμοια πράγματα, όσες ενστάσεις και να μου φανερώσεις ….

    1. ολοσωστη η σκεψη σου χρηχα μου, αλλα εγω δεν θελω εναν διπλα μου που να ειναι σοφος, ποιητης, ομορφος, εξυπνος, με λεφτα, κλπ κλπ
      ενα απλο ενδιαφερον κ θα σου πω αμεσως ενα παραδειγμα

      [ζουμε μαζι
      εχουμε κι ενα σκυλι
      ερχομαι απο εξω και πεφτω επανω στο σκυλι και λεω
      »τι κανεις αγαπη μου, γιατι κοιμασαι συνεχεια απο το πρωι, σε ποναει η κοιλιτσα» κλπκλπ
      εσυ εισαι στον καναπε, πινεις τον καφε σου και με κοιτας με απορια
      με ρωτας »εμας γιατι δεν μας ρωτας τι κανουμε;»
      και σου απαντω
      »εσυ εχεις φωνη να μιλησεις»]

      ξερω οτι γελας
      το ξερω

      ποναει ομως και σε γεμιζει κ λιγο φοβο αυτο που φαινομενικα δειχνει απλο ουσιαστικα δηλωνει τι; εσυ πως θα το ονομαζες; αφελεια; αδιαφορια; μ^$^&^*&α;;;

      1. Κι εσύ γιατί χαιρετάς μόνο το σκυλί;
        Ζήλεψε ο άνθρωπος, ήθελε κι αυτός τις χαρούλες που έκανες στο σκυλί…………………δεν το κατάλαβες;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s