ο εαυτός μου κι εγώ

tumblr_n56zqx0prM1soc97qo1_500
Eίμαι εδώ και είναι Άνοιξη. Είμαι η ίδια αλλά πολύ διαφορετική, μια διαφορά που ίσως μόνο εγώ θα την καταλάβαινα και αυτό σημαίνει ότι ότι γίνεται, γίνεται από εμένα για μένα. Οι άλλοι το πολύ πολύ να με βλέπουν λίγο θυμωμένη και να αναρωτιούνται και να βάζουν ιδέες με το μυαλό τους, μήπως την πείραξε αυτό ή μήπως την πείραξε εκείνο.
Είμαι απλά αποστασιοποιημένη, και όχι ελπίζω πως δεν θα λυγίσω και δεν θα κοιτάξω πίσω μου αυτή τη φορά. Δεν αξίζουν όλοι την ίδια συμπεριφορά, κι αν τόσο τους λείψει ας γυρίσουν να την πάρουν καιρός είναι να κάνουν κι αυτή την δική τους ψυχανάλυση και να αποκτήσουν την δική τους αυτογνωσία.

Είμαι πολύ καλά!
Έχω και ακουμπάω, έχω την Άννα.
Σκέφτομαι, παίρνω αποφάσεις και ξέρω ότι ενώ στην αρχή είναι δύσκολο να ξεκουμπώσεις ένα ένα τα κουμπιά, πιστεύω ότι κάπου στο βάθος θα υπάρχει κάτι πολύ πολύ όμορφο, κάτι σαν όαση.

Ένα χρόνο ολόκληρο με την Άννα παίζουμε το παιχνίδι του παζλ. Μαζέψαμε κομμάτια και συναισθήματα, και θα ολοκληρώσουμε την εικόνα όταν θα βάλουμε και το τελευταίο κομμάτι.
Εκπληκτικά δύσκολο κομμάτι, ένα κομμάτι που αφορά μια σχέση και μια ολόκληρη ζωή.
Ένα κενό που πρέπει να καλυφτεί για να ολοκληρωθεί η κουβέντα μου με την Άννα. Ένα κενό που είναι δύσκολο να ειπωθεί με λέξεις. Δύσκολο να ειπωθούν πράγματα που θάψαμε για να πάμε με αισιοδοξία παρακάτω, όμως αυτά τα πράγματα καλώς ή κακώς έγιναν και μας ακολουθούν και ίσως να είναι αυτά που μας δημιουργούν όλο αυτό το πάνω κάτω, ίσως να είναι αυτά που μας οδήγησαν σε εξτρίμ καταστάσεις.
Υποπτεύομαι, παρ’ όλο που το θέμα είναι απόλυτα δικό μου ότι πρέπει να έχει τεράστιο βάθος αυτό το κενό. Ένα κομματάκι τόσο δα, μια ωραία εικόνα γύρω τριγύρω, κι ένα μικρό μικρούτσικο κενό αλλά με μήκος τόσο όσο να φτάνει στην καρδιά.

Ό,τι είπαμε, όσα κι αν εξηγήσαμε, όσο κι αν κατάφερα να σκέφτομαι ξανά όπως παλιά, όσο κι αν έφυγε αυτό το ερωτηματικό από το μυαλό και το πρόσωπο μου κι όλο εκείνο που με έκανε να μην είναι ούτε εκεί ούτε εδώ, όλο εκείνο το αβέβαιο και το μετέωρο αυτό το τόσο δα κενό θα αποδειχτεί ο καταλύτης, το άλφα και το ωμέγα.. η αρχή και το τέλος..

Όταν ξεκίνησα την ψυχανάλυση δεν φανταζόμουν πως τα πράγματα θα ήταν τόσο χειροπιαστά, είχα στο μυαλό μου κάτι αόριστο και δυσκολοκατανόητο και ευτυχώς γελάστηκα.
Ήταν ίσως το καλύτερο δώρο που έκανα στον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια.. αυτό το να ξαναβρώ τον εαυτό μου..

Advertisements

7 thoughts on “ο εαυτός μου κι εγώ

  1. Το έχω ζήσει, γι αυτό και καταλαβαίνω τον… «ενθουσιασμό» σου.
    Όταν μετά από 3,5 χρόνια, βγήκα από τον χώρο του ψυχαναλυτή μου, έξω στο «φως», ένιωσα ότι ξαναγεννήθηκα.
    Σου εύχομαι να νιώσεις το ίδιο.
    Η Αυτογνωσία, είναι ο… Παράδεισος.
    ————————————
    http://silia.wordpress.com/2008/06/21/i-porni/
    (διάβασε το, μαζί με τα σχόλια του, αν έχεις χρόνο και υπομονή)
    🙂

    1. αγαπημενη μου Silia, δεν θα μπορουσα ποτε να φανταστω αυτον σου τον παραδεισο, αλλα πολυ χαρηκα με αυτο τον κοινο ενθουσιασμο και που βρηκα υποστηρικτη σε ολο αυτο που συνεχιζω να κανω εδω και ενα χρονο, δεν σου κρυβω μετα απο σκεψη και αμφισβητηση, αλλα και ελπιδα που εγινε μεγαλη αγαπη προς την »Αννα».. αλλα και προς την ψυχαναλυση..
      Εδειξα πολυ υπομονη και προσπαθησα να το πιστεψω το ολο πακετο.. οχι δεν δυσκολευτηκα αλλα ουτε ηταν και ευκολο..
      και μαλιστα αντιλαμβανομαι οτι πανω απο ολα πρεπει να δωσεις δικαιωμα χρονου και στον ψυχαναλυτη αλλα και στον εαυτο σου, μια ολοκληρη ζωη αλλωστε δεν εξαντλειται ουτε σε μια συναντηση ουτε σε δυο.. ισως ουτε καν μεσα σε ενα χρονο..

      σε χαιρομαι που παντα εχεις να αντιπαραθεσεις ενα δικο σου κειμενο, ξερεις και το ποσο αγαπω εσενα και το ποσο εκτιμω »τις εμπειριες σου» κι ο τροπος που τις γραφεις εχει παντα ενδιαφερον

      ναι λατρευω αυτες τις συναντησεις και ειναι πραγματικα ενας παραδεισος απο τον οποιο δεν θελω να βγω.. αν και πολλες φορες και αγχωνομαι και δυσκολευομαι και δεν ξερω αν καποια πραγματα δεν πρεπει να τα πω..

    2. αγαπημενη μου εχω χαθει σε σχολια και κειμενα σου, αυτο που εχω να συμπληρωσω ειναι οτι αυτοχειρες ειναι αυτοι που »ματωνουν» τον εαυτο τους με καθε τροπο, αυτοχειρες μπορει να ειναι οποιοιδηποτε αυτοκαστροφικοι και φυσικα συμφωνω με οσα αναφερεις και χαμογελαω με οσες δυσπιστιες αναφερουν οι υπολοιποι, μα και βεβαια οταν σε καλυπτει ο φιλος δεν χρειαζεσαι ψυχολογο, στον οποιο πας αφου θελεις κατι παραπανω.. και για να θελεις κατι περισσοτερο παει να πει οτι το χρειαζεσαι.. αυτο ειναι δυσκολο να το καταλαβει καποιος που δεν εχει περασει ολα τα σταδια

  2. Το πες και το έκανες λοιπόν πατούσα…έκανες πολυ καλά κατα την αποψή μου, χαίρομαι πολυ που όλο αυτο αποδεικνύεται ελπιδοφόρο και εξυπηρετικό για σένα…σου εύχομαι σύντομα να τελειώσει το παζλ και να κρεμάσεις στον τοίχο σου έναν πίνακα, που μπορει να μην είναι τέλεια ζωγραφισμενος, ωστόσο θα χαίρεσαι να τον κοιτάς…

    1. νομιζω παραμυθενιο μου κοριτσι οτι ειμαι στην πιο δυσκολη φαση, νομιζω οτι αυτη η τρυπα θα εχει πολυ σκαψιμο και δεν σου κρυβω οτι φοβαμαι για τα ευρηματα, δεν ειναι ολα ευχαριστα θα ελεγα και ξερω οτι ισως αρχικα με ξυνισουν και δεν θα θελω να τα αποδεχτω..

      1. Μα και βέβαια δεν είναι ευχάριστα κάποια, για αυτό και οι περισσότεροι απο εμάς αποφεύγουμε το εσωτερικό σκάψιμο, είτε μόνοι μας, είτε με τη βοήθεια φίλων, είτε-οταν όπως πολύ σωστά όταν αυτό δεν είναι αρκετό- με τη βοήθεια ειδικού…Τουλάχιστον όμως τώρα ΚΑΝΕΙΣ κάτι και όπου και να σε βγάλει αυτό το κάτι θα ξέρεις ότι αντέδρασες, προσπάθησες, έσκαψες και πάλεψες να διορθώσεις και να αποδεχτείς, αντί να μένεις στάσιμη σε σκοτάδια. 😉 Εννοώ ότι τώρα έχεις πια δράση στη ζωή σου και όχι απλώς αντίδραση…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s