ένα τηλεφώνημα

tumblr_mwbdalJnxr1rxp3exo1_500Θέλω να ζεσταίνω. Λεπτές φέτες από ψωμί, φρέσκο κουλούρι. Ανάβω την τοστιέρα και τα κάνω »κάρβουνο». Μετά, κάθομαι στην άκρη του καναπέ, άλλες φορές βλέποντας τον ήλιο κι άλλες τα σύννεφα ή τη βροχή. Κόβω μικρές ζεστές μπουκιές. Βάζω και γάλα στο ποτήρι. Σχεδόν ζεματάει. Φαντασιώνομαι δίπλα μου ένα τζάκι. Να τσιρτσιρίζουν ξύλα. Τις μισές μου μπουκιές τις δίνω στο σκυλί. Περιμένει πάντα με λαχτάρα και πάντα με υπομονή. Τις καταπίνει με μιας και ολόκληρες και κάνει εκείνο το χαρακτηριστικό »χχχχχχ» που νομίζεις ότι βγαίνει η ευχαρίστηση μαζί με την ψυχή του.
Ένα τηλεφώνημα. Μου λένε κάτι, απαντώ. Δεν ξέρω πως απαντώ, αλλά είναι ο δικός μου τρόπος. Μου λένε πως τα ισοπεδώνω όλα. Νιώθω ότι αντικρούω, συνεχώς αντικρούω. Δυσκολεύομαι να περπατήσω »δίπλα». Είμαι πάντα έστω και λίγο »απέναντι». Δυσκολεύομαι να πω, »νιώθω σα να έχω δίπλα μου ένα τζάκι», »τρελαίνομαι για ζεστές φέτες ψωμί», »μ΄αρέσει το πολύ ζεστό γάλα». Σήμερα έχω να κάνω αυτό, ή το άλλο ή συνέβει εκείνο, όλοι μιλούν με άνεση κι εγώ αντικρούω, καμμιά φορά γελάω κι όλας κι αυτό μπορεί να μοιάζει και ειρωνικό, »μα πως μπορείς και σκέφτεσαι τόσο φτηνά» λέω.. μην χρησιμοποιείς τις ίδιες και ίδιες φτηνές λέξεις έχει τόσα λήμματα η ελληνική γλώσσα.. τόσες και τόσες λέξεις που αν τις χρησιμοποιήσεις θα νιώσω δέος μπροστά τους.

Πως να βρεις την ευτυχία, ή πως να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή δεν είναι ανεξάντλητη, είναι πράγματα που τα βρίσκεις στον δρόμο σου κάπου στα 40+ ή στα 50+, μαθαίνεις, μαθαίνεις απελπιστικά πολλά, τόσα που χρειάζονται 50 ζωές να συνειδητοποιήσεις, να εκπαιδευτείς και να αφομοιώσεις.. όχι σε τούτη τη γη.. όχι άλλες θεωρίες από ανθρώπους που έχουν μάθει να εκμεταλεύονται και να πουλουν σελίδες από »δέος» και »πρέπει αυτό και πρέπει εκείνο» και ξανά παράγραφοι και κανόνες και τα ίδια χιλιοειπωμένα, πολυδιαφημιζόμενα, τυπωμένα γλυκανάλατα παραμύθια.

Advertisements

7 thoughts on “ένα τηλεφώνημα

  1. Το σατανικό με τους κύκλους είναι ότι δεν έχουν αρχή και τέλος. Μπορείς να τρέχεις να εμβαθύνεις και ποτέ να μην φτάνεις κάπου. Έχεις ακούσει για τα fractals; Σου έρχεται τρέλα με όλο αυτό… Από την άλλη όσα και να <> η ζωή θα σου βγάλει τη γλώσσα κατάμουτρα. Δεν υπάρχει μάνιουαλ για τίποτε αληθινό. Δεν υπάρχει πρέπει. Έτσι νομίζω εγώ.
    Γιατί δεν σπας τον κύκλο. Γιατί δεν αφήνεις την τυχαιότητα της ζωής να σε μάθει καινούργια πράγματα; Να σε εκπλήξει με τις παραλλαγές της; Να ένα σχέδιο: βγες στο δρόμο και περπάτησε. Βλέπεις εκείνη τη γάτα; Ακολούθησέ την. Σταμάτησε σε αυτό το σπίτι. Κάποιος είναι στην αυλή. Πιάσε του κουβέντα. Ίσως σου πει κάτι για αυτή τη γειτονιά ή για κάπου αλλού. Πήγαινε εκεί. κλείσε τα μάτια σου, κάνε μια στροφή και άνοιξε τα. Πάρε το δρόμο που είναι μπροστά σου. Σταμάτησε στο περίπτερο. Δες τι γράφει η εφημερίδα. Πιάσε μια λέξη. Σκέψου την. Είναι περιοχή; Γιατί δεν πας μια βόλτα εκεί… Νομίζω καταλαβαίνεις τι λέω. Σα να βλέπεις κύματα να περνάνε μπροστά σου και εσύ να καβαλάς όποιο σου γυαλίσει. Δοκίμασέ το, έχει απίστευτη μαγεία…

    1. μου εχει αρεσει τοσο πολυ αυτο το σχολιο σου που το εχω διαβασει ποσες φορες απο το πρωι.. κι οσο κι αν επιχειρω με αντιστοιχο τροπο να απαντησω νομιζω δεν θα το καταφερω..
      εχεις δικιο, αυτη τη φορα οσο κι μπαινω στον πειρασμο να βρω μια αντιθεση δεν θα το κανω.. δεν θα αντικρουσω το νοημα των οσων λες.. κατι σαν να ακολουθεις ενα ποταμι και να ανιχνευεις τα ρυακια του.. καμμια σχεση ομως με το »κατα πως γερνει η βαρκα» ε; ετσι το φανταζομαι.. δυναμικο 😉

      1. Το κατάλαβες σωστά. Ακριβώς όπως το λες. Έχεις τον έλεγχο. Διαλέγεις ρυάκια. Μόνο που δεν είναι τα συνηθισμένα. Ούτε αυτά που φαίνονται πιο σπουδαία.

  2. @ spapaxεχεις τον ελεγχο.. ανοιχτους τους οριζοντες, μαθαινεις να ελισσεσαι.. ακολουθεις, παιρνεις αυτο που ειναι να παρεις και φευγεις κι ολο αυτο ξανα και ξανα ανιχνευοντας συνεχως αλλα μερη.. ιδανικο ακουγεται..

    1. ο σκοπός δεν είναι να γεμίσω τη ζωή μου με μοναδικές εμπειρίες. Ούτε να παίρνω τα καλύτερα και να φεύγω για κάτι άλλο μετά. Ο σκοπός είναι να ανιχνεύσω τις παραλλαγές της πραγματικότητας γύρω μου και να ενταχθώ πιο ενεργά στην τυχαιότητα της ζωής, που γεννάει το καινούργιο, που υποθάλπει την εξέλιξη, την μετάβαση σε μια άλλη κατάσταση. Δεν είναι ιδανικό λοιπόν, ούτε υπόσχεται απολαύσεις και μόνο. Είναι μια άλλη προσέγγιση που δοκιμάζω πότε πότε και μου δίνει μια άλλη γεύση της ζωή.
      Ένοιωσα την ανάγκη να το διευκρινίσω. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ιδανικός τρόπος να ζεις, με την έννοια της συνεχούς απόλαυσης. Η ζωή είναι μια συνεχής εναλλαγή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Ζούμε πιο σωστά, νομίζω, όταν συντονιζόμαστε με αυτές τις εναλλαγές.

      1. και περισσοτερες προοπτικες μεσα απο αυτο.. φυσικα και δεν σημαινει οτι παντα καλες – τυχαιο παραδειγμα – ακους για ενα δωρεαν ταξιδακι με το τραινο, η παρεα σου παει, λες γιατι οχι; και στον ταδε σταθμο συμβαινουν μια σειρα απο ατυχεις καταστασεις.. που σε καθηλωνουν για μηνες στο κρεββατι

        ειναι ζωη κι αυτο δεν ειναι;

        *καταλαβαινω τι λες… απλα κανω τη μεταφραση μεσα απο την δικη μου γλωσσα 🙂
        μ αρεσει ο τροπος που σκεφτεσαι 🙂

        επισης μου αρεσει αυτο που εγραψες – η ζωη ειναι φως και σκοταδι.. και πολλους πολλους τονους του γκρι – ετσι ειναι και ισως αυτο να ειναι και το ενδιαφερον της

  3. Αν σου έλεγε κάποιος πως έχεις μόνο μια μέρα ζωής, πώς θα τη ζούσες;
    Δε θα ρούφαγες και δε θ’ απολάμβανες την κάθε στιγμή;
    Θα σ’ ένοιαζε το χθες;
    Θα σκεφτόσουν το αύριο;
    Όταν κυνηγάμε μόνο την ευχαρίστηση, ο πόνος καραδοκεί…
    Επαναλαμβάνω πως μου αρέσει ο προβληματισμός σου! 😉

    ΑΦιλάκια τρυφερή μου πατουσίτσα! (Α=Αληθινά) 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s