χαμόγελο :)

tm_2S6EcbMs_largeΕίμαι εδώ. Είμαι χαρούμενη. Έχω χαμόγελο, όχι μεγάλο, αλλά χαμόγελο. Ανοικτά κανάλια για να δεχτούν το οτιδήποτε. Περίεργη που είναι η ζωή. Να χαίρεσαι χωρίς λόγο, να λυπάσαι χωρίς λόγο και στα πραγματικά δύσκολα να χτυπούν οι άμυνες κόκκινο. Πόσο κράτησε; Ένα δίμηνο; Μη με ρωτήσεις αν είναι δύσκολα, ναι είναι. Είναι σαν να βουλιάζεις χωρίς να το θες, σαν κάτι να σε τραβάει προς τα κάτω. Σαν να έχει χαλάσει ο νόμος της βαρύτητας. Στην αρχή δεν το αποδέχεσαι. Νιώθεις το τέρας πίσω σου, όπως λέει ο αγαπημένος μου χρήχα. Ξέρεις ότι είναι εκεί. Ξέρεις ότι είσαι εδώ. Η απόσταση μεταξύ σας μικρή. Η αναμέτρηση άνιση.
Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Κοιτάς αλλού. Συνεχίζεις και ασχολείσαι με τα αγαπημένα. Νιώθεις λίγο πιο βαρύς. Λίγο πιο δυσκίνητος. Θα περάσει λες. Παίρνεις ένα depon. Σα να σου περνάει. Απλά για να ξανάρθει. Έρχεσαι εδώ. Γράφεις. Είναι φανερό ότι κάτι σε παιδεύει. Οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν. Ή μήπως ναι; Α ναι, δυσκολεύονται να στο πουν κατάματα. Στο λένε πλαγίως. Κάνε αυτό, κάνε εκείνο.. τα κάνεις.. δε νιώθεις κάτι.. δεν νιώθεις..
Σα να νεκρώνονται οι αισθήσεις σου. Νομίζεις πως τίποτα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου. Όλα ασχημαίνουν. Εσύ ασχημαίνεις. Το κεφάλι κάτω. Στο λαιμό ένας κόμπος. Βγαίνεις βόλτα με φίλη. Καινούργια φίλη. Τα μάτια σου δακρύζουν. Ελαφρά! Εύχεσαι να πέρασε απαρατήρητο. Σε πέντε δευτερόλεπτα αλλάζεις. Γελάς!
Χαίρεσαι για δευτερόλεπτα, γελάς για δευτερόλεπτα. Οι σκέψεις αρνητικές. Η ανασφάλεια στην κορυφή. Η προσωπική αξία μηδαμινή. Κανάλια κλειστά. Ακούς αλλά δεν ακούς, βλέπεις αλλά δεν βλέπεις.
Δεν ξέρεις τι θέλεις. Ξέρεις ότι κάτι σου λείπει. Νομίζεις ότι κάτι σου λείπει.
Θέλεις να κοιμηθείς. Μα μόλις ξύπνησες. Κουκουλώνεσαι στον καναπέ. Το βιβλίο δίπλα σου αδιάβαστο από μέρες. Βάζεις μουσική. Σου το συστήνει φίλος. Τον ακούς. Σου κάνει καλό.. για λίγο..
Αρνείσαι να μαγειρέψεις. Μαγειρέψτε μου, τρώω ότι να ‘ναι. Τρώω μπισκότα, σοκολάτες, σούπερ μάρκετ ολόκληρο!
Δουλεύεις, αναπνέεις, τρως, κοιμάσαι, χαίρεσαι, λυπάσαι με κανάλια κλειστά. Δε ξέρω πως γίνεται αυτό. Θέλεις να πας βόλτα; Βαριέσαι! Έρχεσαι εδώ.. γράφεις.. γράφεις.. αναφέρεις τι ακριβώς συμβαίνει.. έχεις φίλους.. σαφώς έχεις!

Πως έχω γίνει έτσι, πως είμαι, τι θα λέει ο σύντροφος μου, τι θα λένε τα παιδιά μου, οι γονείς μου; Πόσο έχω ξεφύγει από τις προσδοκίες τους;
Κάτι πρέπει να κάνω.. κάτι πρέπει να κάνω..

Κάπου πολύ κοντά σ αυτή τη φράση συνέρχεσαι, είσαι ικανός να συνειδητοποιήσεις.. ανοίγεις σιγά σιγά.. είσαι έτοιμη να απολαύσεις τα πάντα στο έπακρο..
Δεν θέλεις τα πάντα, σου φτάνει η καθημερινότητα.. ο ήλιος, μια ταινία, μια φωτογραφία, ένα περιοδικό..

Δεν ξέρω τι είναι όλο αυτό.. δεν ξέρω αν λέγεται »κατάθλιψη» ή κάπως αλλιώς.
Ίσως να μπω στη διαδικασία να το ψάξω, ίσως και όχι.

Σας ευχαριστώ πολύ πολύ για όλη τη συμπαράσταση και τις μουσικές και τα σχόλια σας.
Σας λατρεύω.. να το ξέρετε..

Advertisements

17 thoughts on “χαμόγελο :)

  1. μπορεί και να λέγεται απλά: ζωή
    / και το βέβαιο είναι ότι κάθε πτήση συνοδεύεται από μια (τουλάχιστον) πτώση
    / και μετά, απ’ την αρχή ξανά
    κι επειδή ζούμε ‘εν συνεχεία’ κι η ζωή δεν (μπορεί να) είναι μονόπρακτα,
    ας περιμένουμε υπομονετικά τη συνέχεια,
    / την επόμενη πτήση

    να είσαι καλά

  2. Ανταποδίδω την χαμογελαστή καλή μέρα σου μ’ ένα μεγάαααααααααααλο χαμόγελο!
    :))))))))))))

    Η λέξη «επίγνωση», είναι η λέξη που δείχνει την έξοδο… αν δεν έχουμε επίγνωση της κατάστασης μας, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να βγούμε από εκεί που οι ίδιοι σπρώξαμε τους εαυτούς μας… ότι γράφεις είναι ΕΤΣΙ, θα μπορούσα να το είχα γράψει η ίδια πριν κάτι (λίγα) χρόνια! 😉
    «Ευλογημένος είναι αυτός που δεν περιμένει τίποτα, δεν θα απογοητευτεί ποτέ», και «Να ζεις την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία», είναι από τις φράσεις που είπε ο Βούδας και μου έκαναν κλικ!

    ΑΦιλάκια πολύ τρυφερά και επιμένω, μη χάνεις ποτέ τον έλεγχο, ανάσαινε βαθιά! 🙂

      1. Τα σχόλια μου και εδώ και στη προηγούμενη σου ανάρτηση, εξηγούν το πώς βγήκα η ίδια… γιατί είχα πιάσει πάτο…
        Πάντως μόνη μου και χωρίς ψυχαναλυτές…με επίγνωση, πολύ συζήτηση με τους φίλους μου…,με επιμονή, υπομονή και τρυφερότητα (με τον εαυτό μου) και με βαθιά επιθυμία να αλλάξω πλεύση…
        Αλλάζοντας η ίδια, άλλαξαν και οι σχέσεις μου… κάπως έτσι…
        Επίσης έκανα κάτι τρελλό από διαίσθηση… έβγαζα τις πληγές μου στον ήλιο να στεγνώσουν… καθόμουν σαν χαζή και λιαζόμουν, ανασαίνοντας βαθιά… αργότερα διάβασα μια σχετική μελέτη για τις θεραπευτικές ακτίνες του ήλιου και τις αναπνοής και ενθουσιάστηκα!
        Είναι ένας από τους λόγους που η χώρα δεν έχει πάθει, ακόμα πλήρη κατάθληψη 😉

        ΑΦιλιά μέσα από την καρδιά μου, τρυφερή μου πατουσίτσα! 🙂

  3. Ναι, μπορεί να λέγεται ζωή, γιατί κάθε «ζωντανό» περνάει τις φάσεις του, πέφτει κάτω και ξανασηκώνεται: Τα λουλούδια που λαχταρούν την άνοιξη και ο χειμώνας τούς πέφτει κάπως βαρύς – σε κάποια στο μπαλκόνι μου μούχλιασαν τα φυλλαράκια τους, βαρέθηκαν τη βροχή-τα δεντράκια μου στις μεγάλες γλάστρες που μου κρατάνε μούτρα και δεν μου μιλάνε, προσπαθούν βλέπεις να συνηθίσουν την καινούργια βεράντα μου (μετακόμισα πρόσφατα) και τον προσανατολισμό της, δεν έχει τόσο ήλιο όσο η παλιά…Και επειδή δεν έχουν μούτρα να κιντρινίσουν για να μου δείξουν την ξυνίλα τους, μου μοστράρουν προκλητικά τα κίτρινα φυλλαράκια τους…Τα πουλιά που κρύβονται στα δέντρα στην καταιγίδα, αλλά σήμερα που έχει ήλιο πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα με τιτιβίσματα. Και κάποιος άρχισε να βάφει την πολυκατοικία απέναντί μας, που είχε και αυτή τις μαύρες της τόσο καιρό που κανένας δεν την πρόσεχε…Και σε λίγο καιρό θα μας κλείνει και αυτή το μάτι, φρεσκοβαμμένη! 😉

    Τι όμορφα τριαντάφυλλα! (αν και μου λείπουν η θάλασσα και οι γυμνές πατούσες!)
    Χαίρομαι που νιώθεις καλύτερα, πατούσα. Συνέχισε να κρατάς γερά!

    ΥΓ:
    Και τώρα που είπες ταινία, το Elizabethtown το έχεις δει; Ο ήρωας ξεκινά με τις χειρότερες συνθήκες στην ταινία – απολύεται από τη δουλειά του και πεθαίνει ο πατέρας του- αλλά στο τέλος μαθαίνει τι σημαίνει να ανακαλύπτεις ξανά τον εαυτό σου και τη ζωή!Μια πολύ αισιόδοξη ταινία, ωστόσο προσγειωμένη στην πραγματικότητα και με λεπτό χιούμορ, όπως είναι σε διάφορες φάσεις η ίδια η ζωή…Στη συνιστώ ανεπιφύλακτα να τη δεις αν δεν την έχεις ξαναδει…Από τις πολύ αγαπημένες μου…

    1. αγαπητη μου σ ευχαριστω για ολη αυτη την συμπαρασταση και το σχολιο, ετσι οπως το γραφεις ειναι, τροπος για να δειξει το σωμα μας την αποστροφη του ειναι 🙂

      την ταινια δεν θυμαμαι αν την εχω δει, μαλλον οχι, αλλα θα την αποκτησω οπωσδηποτε για το σαββατοκυριακο 🙂

  4. Πατουσίτσα έχω καιρό να περάσω από τη μπλογκογειτονιά μας, από το σπίτι μου, από το δικό σου.. Έχω χάσει τις εξελίξεις 🙂 Σε καλημερίζω κι εγώ με χαμόγελο λοιπόν!
    Γενικά, πιστεύω όπως είπε και η γλυκιά μαγισσούλα πιο πάνω, ότι το πρώτο βήμα για να ξεφύγεις από κάτι τέτοιο, είναι η »επίγνωση» μετά το να το παραδεχτείς… Αφού το πετύχεις αυτό (το πρώτο βήμα είναι πάντα το πιο δυσκίνητο!) νομίζω πως έπειτα είναι καλό να μιλάς γι’ αυτό που σε προβληματίζει.. όχι με τον εαυτό σου.. αρκετά οι συζητήσεις μόνο με τους εαυτούς μας. Βρες το πιο κοντινό σου άτομο, αυτό που αληθινά εμπιστεύεσαι περισσότερο απ’ όλα αυτά που σε περιτριγυρίζουν.. Πες του πρώτα ό,τι βγαίνει από μέσα σου! Περιέγραψέ του τα συναισθήματά σου.. Θα σου πει την γνώμη του, θα σου δώσει μια συμβουλή.. Δε θα σε σώσει! Όχι! Αλλά σίγουρα θα σε βοηθήσει να τραβήξεις τα επόμενα βήματα..
    Να θυμάσαι: Όλα στο χέρι σου είναι κι ας φαίνεται παράταιρο! 😉
    Κι εμείς εδώ θα είμαστεε!!! 🙂 🙂

    Υ/Γ: Περιττό να πω πως ό,τι κι αν χρειαστείς μη διστάσεις να μου στείλεις στο email!

  5. Για μένα δεν έχει νόημα να δώσουμε όνομα σε αυτό που έχουμε αλλά να βρούμε τρόπους να απαλλαγούμε απ’ αυτό αν μας κάνει να δυσφορούμε. Οι τρόποι είναι πάντα φυλαγμένοι στην καρδιά μας μέχρι την στιγμή που θα είμαστε έτοιμοι να τους αντικρίσουμε. Και φυσικά μας βοηθά και η αγάπη, και αυτή που δίνουμε και αυτή που παίρνουμε.
    Καλή μου Πατούσα να γελάς, γιατί όπως συχνά λέω «χαμογέλα, έχει ανάγκη αυτός ο κόσμος από λίγη ομορφιά».
    Φιλί γλυκό.

  6. Εμπρός λάμψε , τρελό διαμαντάκι…..

    Χθες είχες εσύ τις μαύρες σου , σήμερα τις έχω εγώ…..

    Λάμψε τρελό διαμάντι….όσο και να σε σκεπάσει η λάσπη ή τα φύλλα, εσύ από μέσα είσαι διαμάντι και μόλις θα πέσουν επάνω σου οι αχτίδες , πάλι θα λάμψεις….

    (Έτσι λέω σήμερα σε μένα, γιατί εσύ μας ήρθες με χαμόγελα σήμερα και πολύ το χάρηκα…..)

  7. αυτο που εχω καταλαβει ειναι πως σε σχεση με αλλους ανθρωπους ειμαστε ευλογημενοι που εχουμε τοσα πολλα αλλα παντα κατι θα μας λειπει και θα μας κανει να ειμαστε δυστυχισμενοι…η μαγεια κρυβεται στα πιο μικρα πραγματα πατουσιτσα μου…θα βρεις ξανα τις δυναμεις σου απλα εχε πιστη!! σε χαιρετω! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s