φιλία;

Υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε σήμερα να μου τηλεφωνήσει. Δεν έχει σημασία ο λόγος, πες πως ήταν κάτι προσωπικό μας..
Δεν το έκανε όμως, και ούτε θα το κάνει!
Γιατί;
Γιατί ούτε εγώ την πήρα στο τηλέφωνο πέρσι, για την ακρίβεια έχουμε να μιλήσουμε λίγο πάνω από χρόνο..

Δε ξέρω αν ήταν φίλη μου, τη γνώρισα σε μια ηλικία που σε πολλά πράγματα δεν είχα κατασταλάξει για το πως ακριβώς πρέπει να είναι, πάντως εγώ, έτσι την ένοιωθα, παρ΄ όλο τώρα που το σκέφτομαι, δε μοιάζαμε σε τίποτα..
Συναντηθήκαμε πριν πολλά πολλά χρόνια, σε μια σχολή.. θεωρούσα ότι ήταν το μόνο καλό που μου είχε δώσει εκείνη η περίοδος.
Μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί, παρακολουθώντας η μια τη ζωή της άλλης, δε ξέρω ποιά από τις δύο έκανε την άλλη να μένει σταθερή σε μια απόσταση. Εκ των υστέρων, αλλά και τότε, θα έλεγα πως αυτή, ήταν η πιο ψυχρή, αυτή που παρεξηγιόταν πιο εύκολα. Εγώ δεν έχω επίγνωση του πως ήμουν, ειδικά σε εκείνη την ηλικία.. ξέρω πως ήθελα πολύ μια φίλη με όλόκληρη τη σημασία της λέξης και πως πίστευα ότι την είχα. Με όλη τη σημασία της λέξης όχι, αλλά ένιωθα ότι ένα ποσοστό μου ανήκε. Προσπαθούσα να προσαρμοστώ σ΄αυτό που μου έδινε. Προσπαθούσα να τη δω θετικά, να την καταλάβω πράγμα δύσκολο, γιατί δε μου μιλούσε. Εννοώ πως δε μ’ έβαζε στα βαθιά, αλλά κι εγώ δεν επέμενα είτε επειδή έπεφτα σε τοίχο, είτε δεν ήξερα τον τρόπο, είτε επειδή έριχνα το βάρος στον εαυτό μου, του τύπου ας μην είμαι τόσο ρομαντική και ζητάω πολλά!
Προσπαθούσα να έρθω κοντά της, να φτάσω στα γούστα της. Της άρεσε το κόκκινο χρώμα; Μου άρεσε και μένα.. της άρεσε να μην μαγειρεύει; μισούσα κι εγώ το μαγείρεμα.
Έτσι ήμουν τότε, ήθελα να είμαι αρεστή, ήθελα να μ’ αγαπάνε, η αλήθεια είναι ότι το τίμημα δε το πολυκαταλάβαινα.
Οι ζωές μας ήταν διαφορετικές στα σημεία, εγώ πχ είχα μια αυτόματη φωτογραφική μηχανή, αυτή αγόρασε πολύ αργότερα. Εγώ είχα μια ευχέρεια να αγοράζω ρούχα, αυτή ήταν κομψή και καλόγουστη. Αυτή εργαζόταν, εγώ όχι. Εγώ εκμεταλευόμουν τη μαμά στο έπακρο, αυτή ήταν λίγο πιό αυτόνομη.
Στις κουβέντες μας, ίσως λόγω της διαφορετικότητας κοντραριζόμασταν πάντα.
Εγώ ήμουν πάντα μισή μισή, δλδ. και αυτό και εκείνο, αυτή ήταν απόλυτη, με άποψη κάθετη. Φύση αντιδραστική αυτή, φύση ρομαντική εγώ.
Εγωίστριες και οι δύο, αν και πιστεύω ότι πολλές φορές και οι δύο είτε το πνίγαμε, είτε το βγάζαμε έντονα! Ίσως με διαφορετικό τρόπο.
Η σχέση μας πέρασε πολλές φάσεις, αν υποθέσουμε ότι η πρώτη πρώτη φάση ήταν λίγο πιο τρυφερή, η δεύτερη ήταν αρκετά απόμακρη. Είχε κάτι και συγχρόνως κάτι δεν είχε κι αυτό δικαιολογεί ότι από αυτή τη σχέση δεν έφυγα, εγώ που πάντα ήμουν με μια βαλίτσα στο χέρι.
Ήταν η εποχή που ψαχνόμουν. Χανόμουν σε βιβλία, σε ανθρώπους που είχαν κάτι να μου μάθουν.. όχι δεν ήταν από αυτούς. Δεν ήταν ο άνθρωπος που θα σου έδειχνε το δρόμο, δεν ήταν ο άνθρωπος που θα σου κρατούσε το χέρι. Ήταν ο άνθρωπος που θα περπατούσε πλάι σου, όποτε και όταν, άλλες φορές χαμογελούσε εύκολα, άλλες όχι, αλλά αντιδρούσε εύκολα. Αντιδρούσε αρνητικά, σαν να ήταν έτοιμη να αρπαχτεί με το παραμικρό!
Δεν μιλούσε μόνη της για τον εαυτό της, ίσως αυτό ακριβώς, το ότι ήταν χαμηλών τόνων να με κράτησε τόσα χρόνια δίπλα της. Είχε όμως σαν απάντηση, σε ότι μα ότι κι αν της έλεγες, ένα εγώ στην άκρη της γλώσσας της. Αν πχ ήταν βράδυ και της έλεγες πως πείνασες, η απάντηση θα ήταν »αα εγώ δε τρώω ποτέ βράδυ». Αν η φωτογραφική της μηχανή ξέμενε από φιλμ, δεν θα δεχόταν να τραβήξει με τη δική μου. Αν της έλεγες πως σου αρέσουν πολύ τα γλυκά, θα σου απαντούσε »απαπα εμένα με λιγώνει η ζάχαρη»
Μου την έσπαγε αυτό. Όσο κι αν την αγαπούσα, όσο κι αν προσπαθούσα να την καταλάβω, μου την έσπαγε..
Κάτι ακόμη που με ενοχλούσε ήταν η απόλυτη διακριτικότητα της. Έτσι μετέφραζα τότε αυτή τη μικρή δόση αδιαφορίας που κουβαλούσε. Θα μπορούσε να κάνει δεκαπενθήμερα να μου τηλεφωνήσει. Πολλές φορές σκεφτόμουν πως αν πέθαινα δε θα το μάθαινε, κι άλλες πάλι αναρωτιόμουν »μα δε θέλει να μάθει αν είμαι καλά;»

Χρόνια μετά, ήρθε ο καιρός που ήρθαμε πιο κοντά. Ήταν η τρίτη φάση αυτής της »φιλίας».
Αντιμετωπίζαμε τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες δυσκολίες, είχαμε απορρίψει την ίδια εποχή τα ίδια πράγματα και είχαμε ανακαλύψει άλλα κι όλα αυτά μας έκαναν να μιλάμε ασταμάτητα. Τηλεφωνικά δίωρα, καφεδάκια, μυστικά γελάκια, ξαναμμένα μάγουλα, συναντήσεις!
Χρειάστηκε να την καλύψω, το έκανα, χρειάστηκε να με καλύψει.. το έκανε!

Όμως κάποια στιγμή, και αυτή η φάση τελείωσε! Περάσαμε στη φάση »ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΘΡΕΦΤΑΚΙ ΜΟΥ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΑΠ’ ΟΛΕΣ;»
Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν πάντα ήταν έτσι κι εγώ δε το έβλεπα.. άλλες πάλι, είπα πως ίσως έφταιγα εγώ, ίσως σε κάποιες στιγμές να της έκανα τα ίδια.. ξέρεις από εκείνες τις φορές που παίρνεις τα πάνω σου γιατί τα δύο στα τρία σου πάνε καλά και κάνεις τον καμπόσο χωρίς να το πολυκαταλαβαίνεις, αλλά και να το καταλαβαίνεις τι φταις εσύ αφού όλα σου πάνε καλά!

Έχασα τη δουλειά μου και μου είπε πως αυτή δε θα μπορούσε ποτέ να μείνει χωρίς δουλειά
Αρρώστησα.. ήρθε να με δει ένα μήνα μετά!
Πάχυνα.. άρχισε να μου μιλάει για το τέλειο σώμα που είχε αποκτήσει
Μου συνέβει κάτι, στην οποία όπως έλεγε ευτυχώς δεν είχε συμβεί (ακόμη)
Της τηλεφωνούσα και μετά από κάποια ώρα τάχα μου κάποιος πάντα της τηλεφωνούσε στο δεύτερο τηλέφωνο
Ξαφνικά, ή μήπως όχι και τόσο; την ήθελαν ΟΛΑ.. τα αρσενικά που την πλησίαζαν σε ακτίνα ενός μέτρου..

Πέρσι, ήταν η τελευταία φορά που την είδα, όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά ξαφνικά έπαψα να ΘΕΛΩ να τη δω.
Στο τελευταίο της τηλεφώνημα, γιατί στα άλλα που αφορούσαν μόνο ονομαστικές γιορτές βεβαίως δεν απάντησα, είχα πραγματικά δουλειά κι έτσι δε της μίλησα πολύ, αλλά ένιωθα ότι πια δεν είχαμε τι να πούμε. Ένιωθα ότι είχε αλλάξει πολύ, πάρα πολύ κι εγώ ακόμη περισσότερο και ότι αντιμετωπίζαμε ακόμη πιό διαφορετικά πια τα πράγματα.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, την απελπισία της όταν ήξερε ότι σιγά σιγά η εταιρία στην οποία δούλευε θα έκλεινε. Θυμάμαι το ότι προσπάθησα να της πω πως καμμιά φορά είναι ανάγκη να προσαρμοζόμαστε σε καταστάσεις, κι ότι δεν μπορούμε πάντα να έχουμε αυτό που επιθυμούμε. Μου απάντησε πως »ΑΥΤΗ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΟΛΑ»

Για την οικονομική κρίση είχε πει »έχει να πέσει φτώχειαααα»
Ναι δεν αμφιβάλλω, αλλά δεν το είδα ποτέ έτσι.. Θα μπορούσα να αναφέρω χίλια πράγματα για τα καλά ή τα κακά της οικονομικής κρίσης και αυτό να το άφηνα τελευταίο.. και στην τελική, αυτό έχεις μόνο να πεις σε μια γυναίκα που την ονομάζεις ως τη μία από τις δύο μοναδικές φίλες στη ζωή σου;

Έτσι λοιπόν, δεν πήρε τηλέφωνο σήμερα γιατί έχω να απαντήσω σε τηλεφώνημα της 14 ολόκληρους μήνες!
Δεν ξέρω αν όλο αυτό που περιέγραψα λέγεται φιλία, ή αν ήταν κάτι που πάλευε να γίνει φιλία, δεν ξέρω αν το αγάπησα αυτό το κορίτσι με το οποίο μοιραστήκαμε τόσα αλλά τα κοινά μας ήταν απίστευτα διαφορετικα, ξέρω ότι δε θέλω πιά.. ξέρω ότι θέλω σήμερα ένα άλλο είδος ανθρώπων γύρω μου..
Μου κάνει εντύπωση ο εαυτός μου.. εγώ που πάντα ήμουν αυτή που θα τηλεφωνήσει, εγώ που ήμουν πάντα αυτή που θα ζητούσα να τη δω ΔΕΝ ΘΕΛΩ..

Φίλε αναγνώστη, αν έφτασες μέχρι εδώ κάτω πρέπει να πω ότι διακατέχεσαι από πείσμα και δύναμη.. δεν έχω παρά να σ’ ευχαριστήσω και να σου ευχηθώ καλό βράδυ..

Η ανάρτηση μου, αφιερωμένη στην Χ.

Advertisements

22 thoughts on “φιλία;

  1. Για μένα δεν ήταν φιλία αυτό, ήταν συμβιβασμός. Την δεδομένη στιγμή σε κάλυπτε ως ένα βαθμό και συμβιβάστηκες χωρίς να κοιτάξεις παρά κάτω αν υπήρχε κάτι καλύτερο να σε περιμένει. Κάτι ανάλογο έκανε και εκείνη. Μου έχει συμβεί και εμένα. Ξέρεις, κατάλαβα τι είναι φιλία όταν γνώρισα την melita. Είναι αδερφή μου πια, μέλος της οικογένειας μου αλλά όλα ξεκίνησαν από μία φιλία. Αν συμφωνούμε σε όλα; Δεν θα το έλεγα. Η κάθε μία έχει τον χαρακτήρα της και έτσι δεχόμαστε η μία την άλλη. Αν έχουμε τσακωθεί; Ναι στα πόσα χρόνια, πέντε φορές γιατί συζητάμε αν έχουμε πρόβλημα δεν το αφήνουμε να διαιωνισθεί. Ξέρω όμως ότι την στιγμή που δεν θα με ακούσει καλά, θα ανησυχήσει. Αν ξέρει πως έχω κάτι θα κάνει τα πάντα για να χαμογελάσω. Και το ίδιο ισχύει και από μεριάς μου.
    Θα μου πεις τι μου τα λες αυτά… ε πιστεύω πως οι ορισμοί είναι βιωματικοί και για εμένα αυτός είναι ο ορισμός της φιλίας έτσι όπως τον βίωσα. Το να στέκεσαι δηλαδή στον άλλο no matter what που λένε και στο χωριό μου.
    Καμιά φορά λένε (όχι στο χωριό μου, γενικά το λένε) πως πρέπει να φύγεις από αυτό που θες για να πας σε αυτό που αξίζεις….
    Όπως και να ‘χει εγώ σου εύχομαι να είσαι πάντα ευτυχισμένη, παρέα με ανθρώπους που σε παίρνουν τηλέφωνο γιατί ενδιαφέρονται για εσένα χωρίς χρονικά όρια και σε εκτιμούν, όπως, όπου, με όποιον, ότι και αν είσαι. Γιατί σου αξίζει. Σε όλους αξίζει. Φιλάκια πολλά και καλό βραδάκι γλυκιά πατουσίτσα!

    1. φοβαμαι οτι αναλωθηκα σε κατι που δε με καλυπτε απολυτα, επειδη δεν ειχα ή νομιζα οτι δε μπορουσα να εχω αυτο που θα ηθελα μαρινα
      της εδωσα ενα τιτλο, που οχι δεν τον αξιζε, δε θελω να υποτιμησω κατι, αλλα δεν ηταν ΑΥΤΟ
      και με απασχολουσε πολυ τοτε
      ειχα ενα τεραστιο ερωτηματικο μεσα μου για παρα πολλα χρονια

      τωρα, θελω ανθρωπους που αν τους προσφερω κατι, να το χαρουν και οχι να δυστροπησουν
      θελω να μιλαω ελευθερα χωρις να φοβαμαι μηπως με μια λαθος κουβεντα παρεξηγηθουν

      εχω κουραστει απο »φιλιες» οικογενειακες, τυπικες και δηθεν

      θελω φιλιες προσωπικες και να μ αγαπουν πολυ ή λιγο για αυτο που ειμαι


      μ αρεσει αυτη η σχεση που εχεται με τη melita
      να μου προσεχεις 🙂

      καλο βραδυ!

      🙂

      1. Καλησπέρα με γυμνές πατούσες, η αλήθεια είναι ότι όταν κάνεις ένα άτομο φίλο σου τον αποδέχεσαι με τα προτερήματα του και τα ελαττώματα του, όπως το ίδιο κάνει και εκείνος, και το καλύτερο σε όλο αυτό; Δεν προσπαθεί κανείς σας να αλλάξει τον άλλο (αν και γίνεται ουσιαστικά στο πέρασμα του χρόνου από μόνο του αυτό , γιατί μέσα από την σχέση αυτή γινόμαστε καλύτεροι) , αλλά τον δεχόμαστε όπως είναι.
        Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι πέρα από την ειλικρίνεια , την αγάπη , την εμπιστοσύνη , την αλληλοβοήθεια , την συνεργασία , την ευγένεια , την συμπαράσταση , το ενδιαφέρον, το νοιάξιμο, το μοίρασμα (ω ναι θέλει πολλά , αλλά πίστεψε με αξίζει ) είναι και ο διάλογος. Όπως ανέφερε και η Μαρίνα (αχ βρε κοριτσάκι κομμάτια με έκανες με αυτά που έγραψες ), είναι ελάχιστες οι φορές που έχουμε τσακωθεί , όχι μόνο γιατί η μία σέβεται τις απόψεις και τις αντιλήψεις τις άλλης , αλλά και γιατί κάθε φορά συζητάμε χωρίς να επιβάλλουμε την άποψη μας.
        Επίσης επίτρεψε μου να προσθέσω ότι ένα άτομο που σε αγαπά και δεν θέλει να σε πληγώσει ποτέ μα ποτέ δεν σε μειώνει με οποιονδήποτε τρόπο , πόσο μάλλον όταν είναι φίλη , γιατί τότε μιλάμε για λυκοφιλία και όχι για πραγματική φιλία.
        Σου στέλνω τα φιλιά μου.

        PS. Νομίζω ότι είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να βρεις καλούς φίλους γιατί είναι δυσκολότερο να είσαι καλός φίλος.

  2. Αν πιστεύεις ότι έχεις κάτι δικό σου…

    άστο να φύγει…

    αν ξαναγυρίσει σε σένα …..

    είναι δικό σου….

    αν όχι….

    ποτέ δεν ήταν….

    Χαλήλ Γκιμπράν…..

    Είχα πολλούς «φίλους» στην ζωή μου….αλλά φίλο χωρίς εισαγωγικά, δεν ξέρω αν αξιώθηκα να δω μέχρι σήμερα….δεν λέω ότι δεν έχω….λέω ότι δεν ξέρω αν έχω…

    Καληνύχτα σας…

    1. χρηχα μου, συμφωνω και στα δυο που αναφερεις..

      μου εκανε εντυπωση ξερεις τι;
      που δε μου τηλεφωνησε μια μερα οποιαδηποτε, ενα πρωινο, ενα απογευμα και δε με ρωτησε τι συμβαινει.. τοτε θα ελεγα πως ναι, ηρθε σε μενα!

      εγω δεν υπηρχε περιπτωση να μη το κανω!

      αλλα ειπαμε ειμασταν διαφορετικες!

      οχι δε μ ενοχλει
      απο τον καθενα εχουμε δωσει κι εχουμε παρει κατι

      απλα ΔΕ ΘΕΛΩ ΠΙΑ

      🙂
      🙂

      1. ξέρω….θέλω να πω σε καταλαβαίνω….

        θέλεις έναν άνθρωπο για τα απλά και καθημερινά….για έναν καφέ ας πούμε….να πεις την καθημερινή σου χαζομάρα και να αποφορτιστείς….

        δεν θέλεις τον φίλο για να σου κάνει αναμνηστικά τηλεφωνήματα όταν είναι η γιορτή σου , ή όταν γίνεται κάποια μάζωξη γενική ή όταν ό,τι όταν τελως πάντων…

        εκείνη η σχέση είναι για τους αναγκαστικά ερχόμενους σε επαφή….βλέπε συγγενείς….

        πολυ καληνύχτα σας……

  3. Ξυπόλητη γιατί τη σκέφτηκες ειδικά σήμερα, δηλ. χθες; Αν σε λένε Κατερίνα, χρόνια σου πολλά και καλά!Αν όχι..πάλι χρόνια σου πολλά και καλά..χιχι..
    Έπειτα..έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο να ορίζει διαφορετικά την φιλία από εσένα η «ηρωίδα» του κειμένου σου; Όπως και να ‘χει, σε κάποιες φάσεις αγαπηθήκατε, οπότε κράτα αυτό και να ‘σαι γεμάτη με τα καλά και μόνο αυτής της γνωριμίας. Αγάπη στο κόσμο..:)

    1. πολυ ομορφο ονομα το Κατερινα και πολυ θα ηθελα να το εχω αλλα ΔΕΝ..

      εννοειται οτι η καθε μια οριζει αλλιως τη φιλια
      για αυτο και δεν ειπα ποτε οτι δεν ηταν »φιλη»

      απλα δεν ηταν ο ανθρωπος μου

      🙂
      🙂

      κι αυτο αποδειχτηκε σε μενα ξερεις ποτε;
      οταν δεν ρωτησε »τι συμβαινει»

      μεγαλωσα και με πνιγουν οι σχεσεις
      δεν εχω αντοχες για δυσκολα πια!

  4. οι φιλίες δοκιμάζονται όχι ακριβώς από το χρόνο, αλλά από το περιεχόμενο –
    με αυτό το περιεχόμενο έχουμε να αναμετρηθούμε μόνοι μας και από κοινού:
    αλλάζοντας αυτό, αλλάζουμε κι εμείς, αλλάζουν οι ανάγκες, αλλάζουν οι ανάσες
    κι οι φίλοι του παρελθόντος μένουν εκεί, περιγραφόμενοι πια στο χρόνο, και δίνουν τη θέση τους σε καινούργιες συναντήσεις, σε νέες συγκινήσεις. Ζωή…

  5. Η φιλία είναι σχεδόν σαν τον έρωτα, μοιράζεται, αγαπάει, αγκαλιάζει και από τις δύο πλευρές. Είναι ωραίο να συναντάς την φίλη ή τον φίλο σου και να νοιώθεις ζεστασιά, να έχεις κάποιον να σε προσέχει, να είναι δίπλα σου γι` αυτό που είσαι! Σε κείνη τη φάση της ζωής σου προφανώς και την ήθελες κοντά σου, μην κλείνεις όλες τις πόρτες όμως, ίσως απλά να είναι δύσκολος άνθρωπος, ένα γεια ή ένα τηλεφώνημα ποτέ δεν βλάπτει νομίζω. καλημέρα!

    1. ειναι πολυ ωραιο να συναντας τον φιλο σου ή τη φιλη σου και να μην υπαρχει ανταγωνισμος, αναμετρηση, ΕΓΩ..

      ναι ειναι δυσκολος ανθρωπος
      ναι ειμαι δυσκολος ανθρωπος

      αλλα κουραστηκα 🙂

      καλο βραδυ μικρη μου!

  6. Η φιλια ειναι διαφορετικη για τον καθενα. Αλλη ερμηνεια δινω εγω σε αυτη τη λεξη και αλλη εσυ. Απο οσα διαβασα, μου φαινεται οτι δεν ηταν ποτε φιλια αυτο το πραγμα. Ηθελες να ειναι και προσπαθουσες να προσαρμοστεις σε αυτο αλλα στην ουσια «εκλεινες» κι αυτη την κοπελα μεσα στα πλαισια που εσυ θεωρουσες «σωστη συμπεριφορα» και γι’αυτο απογοητευοσουν.
    Μοιραστηκες πολυ ωραιες στιγμες μαζι της. Κλεισε το κεφαλαιο, κρατα τα ομορφα και προχωρα πιο πλουσια πια για νεες φιλιες στη ζωη σου. Ολες οι εμπειριες ειναι πολυτιμες και να εισαι σιγουρη οτι ολα συμβαινουν για καποιο λογο 🙂
    Χρονια πολλα για χθες, αν γιορταζες :):):)

    1. καλησπερα dee dee

      ηταν αλλα τα χρονια, ηταν πιο αθωα η ηλικια, δεν ειχαμε βαρυνει ακομη απο διαφορα..
      και μονο για αυτο αξιζαν οι καταστασεις που ζουσαμε, δεν εχω παραπονο

      οπωσδηποτε κοιταμε μπροστα.. παντα, οπου υπαρχουν πορτες και παραθυρα 🙂

      ειναι πολυ ομορφο το ονομα Κατερινα αλλα δεν μου ανηκει 🙂
      θα μου ταιριαζε!

      κρατω τα χρονια πολλα!

  7. τα μόνα που δεν μπορούμε να επιλέξουμε ελεύθερα..
    είναι το όνομά μας και οι συγγενείς.

    Όλα τα άλλα είναι δικές μας επιλογές.
    Μην χαρίζεσαι σε κανένα κοπέλα μου.
    Καλό βράδυ

  8. Σου έχει τύχει να διαβάζεις κάποιο κείμενο σε μπλογκ και να νιώσεις μια παύση στο μυαλό σου; Ε, κάτι τέτοιο έπαθα. Δεν θέλω να κρίνω αν είναι φιλία κάτι τέτοιο ή όχι αλλά θέλω να ρωτήσω αν το ενδιαφέρον ήταν αμοιβαίο σε αυτή τη σχέση. Είναι ωραίο να δίνεις γιατί πραγματικά το θέλεις και ακόμα πιο ωραίο όταν ο άλλος είναι ανοιχτός για να το δεχτεί. Παρόλα αυτά όμως δεν μπορεί να δίνει μόνο ο ένας…δεν δείχνει υγεία αυτό…δεν δίνει δύναμη να συνεχιστεί… Σε όλα τα πράγματα χρειάζεται το μέτρο και η ισορροπία.

    Καλό ξημέρωμα πατούσα:)

  9. @ melita

    ειναι δυσκολο να βρεις ανθρωπους που να μη πατησουν στις εκαστοτε αδυναμιες σου..
    αυτη η κοπελλα καποτε ΔΕΝ το εκανε, για αυτο και ειπα οτι παντα ηταν διακριτικη, κι αυτο ηταν που με κρατησε τοσα χρονια διπλα της

    ομως οι ανθρωποι μεγαλωνοντας αλλαζουν, δε μενουν πια οι ιδιοι, αυτη εγινε ενα ατομο πιο επιδεικτικο, εγω εγινα ενα ατομο πιο »εσωτερικο»

    εγω κινουμαι πλεον εκει που βρισκω αυτο που θελω.. αυτη προφανως θα κανει κατι αναλογο

    το οτι δεν μου τηλεφωνησε για να με ρωτησει τι συμβαινει, για μενα λεει παρα πολλα!

    καλημερουδια κοριτσακι!

  10. Οικεία η φράση «δεν θέλω πια». Ναι, σε καταλαβαίνω και έχω ζήσει αυτό «απλά δεν θέλω πια». Είμαι σε μια ηλικία που πλέον, γνωρίζω ποιοι είναι οι πραγματικοί μου φίλοι. Έχω δώσει ευκαιρίες σε ανθρώπους, αλλα δεν τις αξιοποίησαν. Εκμετάλλευση, εγωισμός και πισώλατα κακεντρεχή σχόλια. Ώσπου μπήκε ένα τέλος και τώρα, όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό που θα πω, αυτοί οι άνθρωποι απλα δεν με αφορούν. Σου αξίζει να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που θα σου τηλεφωνήσουν, θα ενδιαφερθούν και θα είναι εκεί. Ανθρώπους που θα χαρούν με τη χαρά σου. Ανθρώπους που θα σε κρίνουν ευθέως και που η κριτική τους θα είναι καλοπροαίρετη, για να γίνεις καλύτερη. Δεν πρέπει να συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο. Καλημέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s