περί παιχνιδιών

H συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα, κάθε κουβέντα νομίζω έχει ενδιαφέρον, αρκεί να απορρέει ειλικρίνεια και καλή διάθεση, και περιστρεφόταν γύρω από τα παιχνίδια, αν και αφορμή της ήταν η οικονομική κατάσταση αυτή τη στιγμή κι όλα όσα έχουν αλλάξει.
Για να πεις ότι κάτι έχει αλλάξει, θα πρέπει να θυμηθείς το πως ήταν, και μετά να πας πιο πίσω χρονικά ώστε να εντοπίσεις κι άλλες αλλαγές, κι άλλες.. κι άλλες γιατί τίποτα δε παραμένει όπως έχει.. όλα εξελίσσονται όχι απαραίτητα προς το καλό, αν και εδώ μπαίνουμε σε άλλο προβληματισμό, του είναι καλό, τι είναι κακό και τι γίνεται αν κάτι είναι καλό για μένα αλλά κακό για σένα!
Ταξιδέψαμε λοιπόν χρονικά με τον φίλο μου, και πήγαμε πίσω από τα 2008 που είναι ο πρώτος χρόνος της λεγόμενης οικονομικής κρίσης, και μετά πήγαμε ακόμη πιό πίσω, κάπου στη δεκαετία του ΄80, όπου οι τσέπες είχαν λεφτά, λεφτά που και λίγα να ήταν τα ένιωθες πολλά και υπήρχε μια βουλιμική σχεδόν διάθεση για ξόδεμα.. ήταν η εποχή που όταν κατανάλωνες, ήσουν καλά, οτιδήποτε κι αν ήταν αυτό, από τα παιχνίδια που αγόραζες στα παιδιά σου, μέχρι το φαγητό που έβαζες στο τραπέζι σου..
Συγκεκριμένα ο φίλος μου μου είπε: ρε συ »πατούσα μου», ερχόταν παρασκευή απόγευμα και κατέβαινα στο super market που ήταν κάτω από το σπίτι μου, κι έλεγα θέλω μισό κιλό τυρί, μου το ζύγιζαν κι έβγαινε παραπάνω.. 700 γρ, ένα κιλό και του έλεγα ΒΑΛΕ..
Γελάσαμε, αφορμή ζητούσαμε να πάμε ακόμη πιό πίσω.. μα πόσο πιό πίσω θα μου πεις..
Εε να, κάπου στην πολύ πολύ παιδική μας ηλικία, σ΄εκείνη την ηλικία που τα παιχνίδια είναι ο κόσμος σου όλος..
Ρε συ μου λέει.. θυμάσαι το πρώτο παιχνίδι που κράτησες στα χέρια σου; Ποιό παιδί σήμερα θυμάται το πρώτο του παιχνίδι; Αφού τα είχαν όλα, κι όχι μόνο αυτό, αλλά τα παιχνίδια εναλλάσονταν πριν κάν παιχτούν, για να χαλάσουν ούτε κουβέντα..
Ήταν εκπληκτική η κουβέντα χθες, ήταν από αυτές που δε τις ξεχνάς επιστρέφοντας στο σπίτι..
Το πρώτο του παιχνίδι μου είπε ο φίλος μου, ήταν ένα αεροπλανάκι που καθώς γύριζε άναβε ένα κόκκινο φωτάκι!
Το πρώτο μου παιχνίδι του είπα, ήταν μια κούκλα, μπορώ να σου πω απίστευτες ιστορίες για αυτή την κούκλα, απίστευτες..
Ήταν ένα κουκλί όχι πάνω από 20 εκατοστά.. με κοντό, σπαστό, ξανθό μαλλί.. τα στραβά της ποδαράκια είχαν καεί σε κάποια φάση, την πήγα σε γιατρό για κούκλες, της είχα βάλει λευκοπλάστη.. την ντάντευα, της μαγείρευα, της έδινα γάλα.. ήταν η μοναδική μου κούκλα για πολλά χρόνια..

Και μια που η κουβέντα ήρθε στα παιχνίδια, και μια που κοντοζυγώνουν Χριστούγεννα, εσείς ποιό παιχνίδι θυμάστε να κρατήσατε πρώτη φορά στα χέρια σας;

Advertisements

18 thoughts on “περί παιχνιδιών

  1. Όντως άλλαξαν πολλά αλλά όπως λέει και ο στίχος ενός πολύ γνωστού τραγουδιού, «τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά».
    Το πρώτο παιχνίδι που κράτησα στα χέρια μου ήταν ένα αρκουδάκι με κουστούμι κόκκινο και όταν το κρατούσα αγκαλιά ένιωθα μια ασφάλεια ανεξήγητη. Το έχω ακόμα, το μόνο παιχνίδι που κράτησα, όλα τα άλλα τα χάρισα αλλά αυτό δεν τόλμησα. Έχω πολλές αναμνήσεις μαζί του, θέλω να το δείξω και στα παιδιά μου κάποια μέρα (όταν τα κάνω :P) για να τους πω πως όλα τα σημαντικά τα κρατάς κοντά σου ότι και αν πουν ή κάνουν οι άλλοι.
    Πανέμορφη ανάρτηση γλυκιά πατουσίτσα.
    Καλό σ-κ σου εύχομαι να έχεις και ένα όμορφο υπόλοιπο ημέρας.

    1. χθες, μιλησαμε και για το οτι η ευτυχια δε βρισκεται στο να αγοραζεις πραγματα ή γενικοτερα στο να καταναλωνεις.. ειπαμε οτι εμεις λιγο πολυ ειδαμε τετοιες εποχες.. τα σημερινα παιδια που ξερουν αυτο και μονο αυτο, πως μπορουν να δουν σαν εναλλακτικη το αλλο;

      🙂
      καλο σ/κ drama queenακι μου

  2. δεν θυμάμαι να σου πω ποιο ήταν το πρώτο μου παιχνίδι, αλλά έχω κρατήσει ένα καφέ αρκουδάκι, αγαπημένο, χιλιοραμμένο & λιωμένο από τις αγκαλιές…όμορφο βράδυ εύχομαι

    1. αυτα τα καφε λιωμενα απο τις αγκαλιες αρκουδακια ειναι ολα τα λεφτα.. δεν εχεις δει τον μιστερ Μπιν, ολοκληρος ανδρας που δε μπορει ακομη να το αποχωριστει; ασε που συμπρωταγωνιστει σε τοσα και τοσα επεισοδια 🙂 🙂

      λατρευω αρκουδακια
      καλο σ/κ μικρη μου

      🙂

  3. το πρώτο μου παιχνίδι ε?νομίζω ήταν μια κούκλα,από αυτά τα μωρά,που τα κρατάς,τα νταντεύεις,τα προσέχεις…την είχα για χρόνια ξεχασμένη ώσπου πριν δυο χρόνια την βρήκα..κάπως ταλαιπωρημένη μέσα στις κούτες,αλλά τότε μου κράταγε όμορφο παρέα για χρόνια θυμάμαι..
    καλό σου βράδυ και από εμένα..

    1. τουλαχιστον την ξαναβρηκες, προφανως δε μεσολαβησε αλλο μωρο στην οικογενεια σας.. ξερεις αυτα τα ατιμα μικρα αδερφια που καταφθανουν ξαφνικα και εκτος απο την αγαπη και την προσοχη των γονιων σου παιρνουν και τα παιχνιδια

      μια τετοια μικρη καταστροφεας εξαφανησε ολα τα δικα μου
      🙂
      🙂

      φιλιαααα
      καλο σ/κ να εχουμε

  4. Θυμάμαι έντονα ένα τραίνο που αναβόσβηνε το μποστινό του φως και το «τουουου τουουου» ήταν πολύ έντονο.Όσο για τις παλιές εποχές μερικά παραμύθια καταναλωτισμού και ευημερίας ήταν προκλητικά διογκωμένα για να τα πιστέψω.Αυτό που με ανησυχεί ήταν τα λόγια μιας γιαγιάς που έζησε εμφύλιο και μάλλον κατοχή «παιδάκι μου τι να σας περιμένει?»
    Καλό μεσημέρι

    1. αγαπητε μου, δε θελω να σκεφτομαι ετσι, δεν ειναι που δεν εζησα πολεμο, ειναι που θελω να σκεφτομαι θετικα..
      κι αν ειναι ναρ ‘θει το πιο κακο απο τα κακα θε να ‘ρθει.. εγω παλι θα περιμενω να φυγει και να προσπερασει.. καταλαβαινεις;

      το ακουσα και το ενιωσα να περναει το τραινακι σου, αληθεια σου λεω 🙂

      καλο σαββατοβραδο

  5. Το πρώτο μου παιχνίδι;…..

    Ήταν μια καμηλοπάρδαλη με ρόδες…έχω μνήμες από αυτήν αν και ήμουν δύο χρόνων όταν μου την κάναν δώρο….προφανώς την είχα και αργότερα….έχω και μαι φωτογραφία αγγαλιά με τον παππού μου, που προφανώς μου την είχε κάνει δώρο και από δίπλα η καμηλοπάρδαλη δεμένη με ένα κορδόνι ….

    Αλλά εμείς τα παιδιά του χωριού είχαμε το προνόμιο να φτιάχνουμε δικά μας παιχνίδια….όταν λίγο μεγάλωσα, έφτιαχνα ότι μου περνούσε από το μυαλό και τα χέρια …. όλα ήταν παιχνίδι….υλικά πολλά….κλαδιά , βέργες, ξύλα, σύρματα, μεταλλικά αντικείμενα που μέναν αχρησιμοποίητα από την δουλειά του μπαμπά…..ασπίδες δε και σπαθιά και τόξα και βέλη, σχεδόν αυθεντικά , όπως τα φτιάχναν παλιά …..βέλη από σάζι για ευθυβολία….μύτες από κομματάκια λαμαρίνα , να καρφώνει στο ξύλο που είχαμε για στόχο….και πολύ ομαδικό παιχνίδι…..είμασταν στην γειτονιά πάνω από τριάντα παιδιά περίπου στην ίδια ηλικία….όλα όσα αναφέρονται κατά καιρούς παιχνίδια από παλίες γειτονιές και παλιές εποχές ήταν στο ρεπερτόριο…..

    Εκείνο όμως που ξεχώρισα σαν αγαπημένο μου παιχνίδι από τα πρώτα, ήταν να χτίζω σπιτάκια από χώμα κεραμίδια και άχυρο ….σε μια γωνιά της αυλής μας είχα κάνει συνοικία….έβαλα και κατοίκους μέσα, σπουργιτάκια που δεν μπορούσαν να πετάξουν, και τα τάιζα για μέρες….και γελάω όταν θυμάμαι που χρειάστηκε να τα χαλάσουν , μετά από χρόνια, γιατί εμποδίζαν….κοπανούσαν με τον κασμά και ζοριζόταν , σαν να γκρεμίσαν κανονικά χτίσματα…

    Κάνω συγκρίσεις καμιά φορά, πως μεγαλώνουμε τα δικά μας τα παιδιά….και με πιάνουν τύψεις….πού είναι η δική μας ελευθερία…πού είναι η ενεμελιά και η διασκέδαση….παιδιά κλεισμένα σε τέσσερα ντουβάρια, με ένα υπολογιστή …πού θα εκτονώσει την ενέργειά του και πού θα ξεδώσει αυτό το παιδί;
    Σπίτι σχολείο, και το παιχνίδι με τους φίλους με ραντεβού από το τηλέφωνο…..και περιορισμένη ώρα γιατί η μαμά ανησυχεί, πρέπει να έρθει σπίτι να διαβάσει , να φάει , να κοιμηθεί….βάλτου και κάνα δίωρο χαζοκούτι να χαζέψει να κοιμηθεί…..

    1. σα να το βλεπω το χαρουμενο προσωπο του παπου.. σα να βλεπω απο διπλα και τη χαρα τη δικη σου..

      ικανοποιηση ομως πολυ μεγαλυτερη το να κατασκευασεις μονος σου παιχνιδι απο το τιποτα.. ανωτερη αισθηση!

      οι συγκρισεις πονανε αγαπημενε μου χρηχα 🙂 🙂

  6. oops…έλα ντε! Ποιό ήταν; Αυτή τη στιγμή κόλλησε απίστευτα η μνήμη μου και η μαμά δεν απαντάει στο τηλέφωνο γ%^#$%ο!! Παρόλα αυτά όμως, θα σου πω με τι είχα κολλήσει για χρόνια ολόκληρα και δεν άφηνα απ’ τα χέρια μου. Αυτό λοιπόν, ήτα το βιβλίο με τίτλο «Μελισσούλα Σούλα Φροσούλα». Παλιό αλλά ακόμα κυκλοφορεί!!

    *κάτι τέτοιες συζητήσεις πάντα οδηγούν σε νοσταλγία άλλης εποχής…:)

    Καλό βράδυ ξυπόλητη:):):)

  7. Το πρώτο μου παιχνίδι ήταν μια κούκλα , τι κούκλα δηλαδή κάτι κουρελάκια ραμμένα στη ραπτομηχανή της γιαγιάς μου με μαλλάκια από μαλλί και ματάκια από τα κουμπιά από το πουκάμισο του παππού μου. Και όμως αυτή η κούκλα που άλλοι δεν θα της έριχναν δεύτερη ματιά ήταν το πιο αγαπημένο μου παιχνίδι γιατί φτιάχτηκε με αγάπη από τη συγχωρεμένη τη γιαγιά μου. Θυμάμαι μάλιστα που όταν η μάνα μου , μου πήρε ένα καφέ αρκουδάκι για να πετάξει αυτή την κούκλα που πια είχε ξεφτίσει και γίνει ένα με το δέρμα μου , αρνιόμουν πεισματικά να την αφήσω από την αγκαλιά μου και να παίξω με αυτό.
    Πολύ νοσταλγική η ανάρτηση σου με γυμνές πατούσες μου.
    Σου στέλνω την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s