Sweet November

Παλιά, πολύ παλιά, τα πρωινά που ήταν σκοτεινά και βροχερά, ξυπνούσα από το σιγομουρμούρισμα της θείας και της μαμάς. Ο πατέρας μου έλειπε, πάντα έλειπε, εργαζόταν και εργάζεται ακόμη ο αγαπημένος μου, κι οι δυο αδερφές έβρισκαν την ευκαιρία να μαζευτούν στην ευρύχωρη κουζίνα, να ψήσουν ελληνικό καφέ, να πάρουν από δυό καρέκλες η κάθε μια, μια για το σώμα και μια για να ακουμπούν τα πόδια, στην αγκαλιά το κέντημα, τα δάχτυλα να στρώνουν τη σταυροβελονιά, στο τραπέζι τα χρώματα από τους μολυνέδες αραδιασμένα, κι ένα ατέλειωτο κους κους, με φωνές ψιθυριστές μα που έκρυβαν ευχαρίστηση, ικανοποίηση, ηρεμία, χαρά!
Ετοιμαζόμουν για το σχολείο, αλλά στην πραγματικότητα ήθελα να μείνω σπίτι, και να γίνω ένα με την στιγμή και την κουβέντα τους. Μεγαλώνοντας έλεγα θα γίνει κι αυτό, μεγάλωσα μα ήρθαν άλλα, που ίσως να ήθελα και πιο πολύ, μαζί και το άγχος, ο πανικός, το χάος.

Δε ξέρω στ’ αλήθεια πως λέγεται αυτό που σε κάνει να θέλεις να φτάσεις κάπου, αλλά τελικά συνειδητοποείς ότι βρίσκεσαι σε μια θεατρική σκηνή, όπου τρέχεις μεν, αλλά βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο δε!
Εκτός από εξαιρέσεις, μας ανήκουν ελάχιστα τετραγωνικά, στα οποία με δυσκολία κινούμαστε και το λέω αυτό έχοντας επίγνωση των θέλω μας και των όσων μπορούμε να κάνουμε σε σχέση με τις συνθήκες τις οποίες ζούμε και ότι μας περιβάλλει.

Ένας άγνωστος γνωστός, μου είπε πριν λίγους μήνες σε μια κατά τα άλλα απολύτως αποτυχημένη συνάντηση πως γινόμαστε ελάχιστα πιο προχωρημένοι από τους γονείς μας. Έχουμε ένα πυρήνα και κινούμαστε σε απόσταση λίγων μέτρων. Νομίζουμε ότι εκτοξευόμαστε για να διαπιστώσουμε ότι δεν έχουμε κουνηθεί από εκεί.

Καλό Νοέμβρη να έχουμε, μας αξίζει!
Το τραγουδάκι από την ταινία Sweet November

Advertisements

25 thoughts on “Sweet November

  1. Από το μηδέν στο ένα, μεσολαβεί το άπειρο. Κάθε σου βήμα υποδιαιρείται σε άπειρα μικρότερα…ποτέ στην ουσία δεν φτάνεις κάπου μα και ποτέ δεν σταματάς να προχωράς.

    Το θέμα όμως δεν είναι αυτό, ούτε και η σύγκριση του κατά πόσο προσπέρασε κάποιος τους γονείς του.

    Το θέμα, είναι να καταφέρεις να μεγαλώσεις τα τετραγωνικά ανάσας που σου αναλογούν και να μπορέσεις να χαράξεις μεταξύ δύο σημείων μια ευθεία γραμμή κι όχι τεθλασμένη.

    Όλα έχουν να κάνουν με το σημείο αναφοράς και την οπτική που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου.

    Κουράγιο, σε καταλαβαίνω απόλυτα…τα χίλια πρώτα χρόνια είναι δύσκολα, μετά θα το πάρουμε το κολάϊ που θα πάει.

    Καλημέρα !

  2. το θεμα δεν ειναι αν καποιος προσπερασε τους γονεις του, το θεμα ειναι οτι παλευεις με μαγισσες.. ετσι απλα

    οχι παντα, ευτυχως οχι σε ολα

    αλλα καμμια φορα, αυτο που καποτε ελεγα με περηφανεια πως βολευομαι και λαχταρω και απολαμβανω αυτο που φτανουν τα χερια και τα ποδια μου, δειχνει τοσο μα τοσο λιγο

    και θελεις τοτε να κανεις αλμα τεραστιο, να φτασεις την κορυφη του βουνου, αλλα το βουνο σου δεν εχει κορυφη

    καταδικασμενος να περιφερεσαι σε βραχωδη ή καταφυτα σημεια, αλλα ολο κι ολο ειναι αυτο, ειναι εκει και δειχνει ελαχιστο σε σχεση μ αυτα που θα μπορουσες να ονειρευτεις

    αυτο για τους γονεις θα μπορουσε να σημαινει ΚΑΙ, δειξε μου τους γονεις σου να σου πω ποιος εισαι, απο την αλλη βεβαια τωρα που το σκεφτομαι, τελευταια ακουγα την περιπτβση ενος μεγαλογιατρου του οποιου η κορη αυτοκτονησε γιατι δε μπορεσε να τον φτασει..

    ισως τιποτα δεν ειναι δεδομενο
    παω να φτιαξω εναν ελληνικο, θελεις;

    *δε μπορω να βρω το μπλογκ σου, θα ηθελα 🙂

    φιλια!
    καλο μηνα

  3. Μακάρι να μοιάσω στους γονείς μου Παναγία μου, είναι τόσο ευτυχισμένοι. Και μακάρι να κάνω ένα υπέροχο παιδί όπως αυτοί, θα είμαι τόσο τυχερή 😛
    Aχ ωραία ταινία η εν λόγω!! Πολύ ωραία και εντελώς τυχαία την ξαναείδα την προηγούμενη εβδομάδα!
    Καλό μας μήνα κουκλίτσα, εύχομαι με τις γυμνές σου πατούσες να περπατήσεις αυτό το μήνα σε μονοπάτια ευτυχίας που φωτίζουν χαμόγελα καρδιάς και συνοδεύουν χρωματιστά τοπία όμορφων σκέψεων.
    Όμορφη ημέρα να έχεις. Μάκια! 🙂

  4. Καλή μου «ξυπόλητη» (μιας και δεν γνωρίζω το όνομα σου και δεν μπορώ να βρω καλύτερη προσφώνηση), απόλαυσα το πρώτο μισό του κειμένου σου γιατί μυρίζει σπίτι, οικογένεια, θαλπωρή και ζεστασιά. Μετά που άρχισε ο προβληματισμός σου λίγο έφυγα..κι εξηγούμαι. Προς τι τόση σκέψη και άγχος; Δεν είναι κακό να μοιάσεις στους δικούς σου μιας και περιέγραψες πολύ όμορφους ανθρώπους και ζωντανούς. Αυτό που τρέχεις για να φτάσεις κάπου λέγεται ψευδαίσθηση και δεν μας κάνει ποτέ μα ποτέ πιο ειλικρινά ευτυχισμένους. Οι γυναικείες φιγούρες της πατρικής σου κουζίνας είχαν πιάσει νομίζω το μεγαλειώδες νόημα της ζωής, απλότητα και απόλαυση της στιγμής. Α! Και μια, άδικη ίσως(και με συγχωρείς για αυτή αλλά δεν μπορώ να με καταπιέσω:Ρ), άποψη για τον άγνωστο γνωστό σου:πρέπει να είναι ή πολύ ευνουχισμένος ή πολύ δυστυχισμένος ή πολύ δήθεν σκεπτόμενος. Αυτό δε το «πιο προχωρημένοι» απ’ τους δικούς του..μου κάνει εφηβικό ψευτοεπαναστατικό σλόγκαν αγοριού που έχει ακόμα σπυριά, στο πρόσωπο ή το μυαλό. 🙂

    1. καλησπερα oneiromazema

      μαλλον ηθελε να υπογραμμισει με τον τροπο του αυτη την αποτυχημενη συναντηση, που ισως φανταζοταν με διαφορετικη καταληξη
      δεν τον γνωριζω, δε μου αφησε περιθωρια, οσο μπορω να μυριστω προκειται ναι για ατομο πολυ σκεπτομενο (δικηγορος), ευνουχισμενος δε ξερω, αλλα αποκαλεσε την συμβιωση »ανδραγαθημα», για το δυστυχισμενος απλα θα ευχομουν να μην ειναι.. πανω απο τα 50..
      περιεγο, δυσκολο ατομο σιγουρα

      πολλες φορες ειναι που εχεις αναγκη να εκτοξευτεις.. και δικαιολογεις το οτι τελικα δεν το κανεις με διαφορους τροπους

      σ ευχαριστω για το σχολιο, μου αρεσε

      🙂

  5. «Δε ξέρω στ’ αλήθεια πως λέγεται αυτό που σε κάνει να θέλεις να φτάσεις κάπου, αλλά τελικά συνειδητοποείς ότι βρίσκεσαι σε μια θεατρική σκηνή, όπου τρέχεις μεν, αλλά βρίσκεσαι στο ίδιο σημείο δε!»….

    Να πούμε ζωή;

    Καληνύχτα σας…….

  6. Μάλλον κάπου μεταξύ εδράνων και τόμων δικαίου ξέχασε τη ζωή ο άγνωστος γνωστός, Οπότε μάλλον κλίνω προς το ένας ευνουχισμένος δυστυχισμένος(ελπίζοντας πάντα να κάνω λάθος). Επίσης, με αυτό που λες οτι δεν σου έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσεις υποθέτω οτι εσύ θα το ήθελες αλλά οτι εκείνος όχι..αν είναι έτσι…άστον να εκτοξευθεί στο υπερπέραν του ταιριάζει μάλλον καλύτερα το κενό. Αυτό κι αν είναι «ανδραγάθημα» για το δύσμοιρο το σύμπαν. Ξέχωρα του οτι είναι δικηγόρος…μπλα μπλα πολύ κι από πράξεις…..(άνοστο, ίσως, αλλά αστείο το τελευταίο) 🙂
    ΥΓ: Από μικρή με φωνάζουν Ευσταθία, το Oneiromazema είναι το καλλιτεχνικό μου..χιχι! 🙂

    1. χαμογελω για οσα γραφεις, εισαι »μεσα» γνωριζοντας ελαχιστα αλλα τλικα ακομη κι ενα τοσο δα σημειο μπορει να ειναι πολυ σημαντικο για να κτισεις το προφιλ του αλλου..
      ωωω καποια στιγμη νομιζω θα μπω στον πειρασμο να σε προκαλεσω λεγοντας σου κι αλλα πραγματα, αλλα προφιλ χχχ

      καλη σου μερα ευσταθια

  7. Αυτή σου η ανάρτηση με έκανε να γυρίσω κάποια χρόνια πίσω …
    Να θυμηθώ κάτι τέτοια βροχερά πρωινά με τη μυρωδιά από φρεσκοψημένα λαλάγγια ή τηγανόψωμων με μπόλικο μέλι και κανέλα, να πλανάται στο δωμάτιο.
    Μια μεγάλη αγκαλιά που χωρούσες όλη μέσα και ένα κόρφο από εκείνο το άρωμα λεμόνι της κολόνιας Μυρτώ αναμεμειγμένο με τη μυρωδιά από φρέσκο ψωμί που μόλις είχε ζυμώσει. Δυο μάτια γεμάτα αγάπη και μαλλιά στο χρώμα του ασημένιου φεγγαριού.Σε ευχαριστώ για την ανάμνηση που έβγαλες από το σεντούκι μου.
    Υπέροχη η ανάρτηση σου .Καλό βράδυ να έχεις.

  8. Μέσα στο δικό μου πανικό,μέσα στη δική μου αναστάτωση,είχα στο μυαλό μου να σε επισκεφτώ..σου έχω πει άλλωστε πόσο οικεία νιώθω..Επειδή έριξα μια ματιά και στα προηγούμενα,θα επανέλθω,όταν μου το επιτρέψει το ιντερνετ που ευελπιστώ σύντομα να έχω..Για την ώρα πέρασα κυρίως για μια καλησπέρα..Πολύ μου άρεσε η καινούρια εμφάνιση(άλλωστε από τις συχνές αλλαγές σου μπορώ να φανταστώ οτι μοιραζόμαστε την ίδια τρέλα με τις αλλαγές..!!)
    Και τώρα στο θέμα..Δεν ξέρω αν τελικά δεν απομακρυνόμαστε πολύ από τους γονείς μας σαν εικόνα,καλώς ή κακώς μας έχουν προσθέσει τον κορμό,αξίες,πιστεύω,γνωρίσματα που τα κουβαλάς μια ζωή..Προσωπικά τιμή μου να μοιάζω σε εκείνους,τώρα φυσικά δύσκολα θα αναγνωρίσω αυτή την ομοιότητα,όμως φαντάζομαι οτι όσο μεγαλώνω,δημιουργώντας και την δική μου οικογένεια,όλο και περισσότερο θα τους μοιάζω..
    Υποθέτω έτσι είναι η ζωή….λες να είναι τόσο στάσιμη??
    καλό ξημέρωμα να έχεις και καλό μήνα και από εδώ..

  9. Πόσο πολύ καταλαβαίνω και νιώθω όσα λες, βρίσκομαι πολύ μακριά απ’ τους δικούς μου ανθρώπους και τέτοιες στιγμές που χαρακτηρίζονται ως καθημερινότητα είναι και αυτές που δίνουν νόημα στη ζωή μας. Αυτό που λες στην τελευταία σου παράγραφο νομίζω πως είναι σωστό. Όσο αντιδραστικοί ήμασταν παλιότερα ως μικρά παιδιά, ως έφηβοι, ως νέοι ενήλικοι, μεγαλώνοντας επιθυμούμε, μέσα σ’ αυτό το χάος που λες, να επιστρέψουμε για λίγο πίσω στη βάση μας, να γευτούμε ξανά, τόσο απλά, τέτοιες μικρές λεπτομέρειες και γιατί όχι μετά από χρόνια περιφοράς, να τις μιμιθούμε κι εμείς..

    Καλό σου βράδυ!!

    1. ναι κουφεταριε μου, εκει γυρναμε, σε γνωριμες, τρυφερες εικονες που μας δημιουργουν ασφαλεια!

      οσο κι αν εχουμε ψαξει για διαφορετικα πραγματα, η ζωη μας ξεπεταει ακριβως εκει, οπου καποτε ισως αποριψαμε..

      🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s