καθημερινότητα

Aπαντώ στον αγαπητό μου κουρελάριο (ευκαιρία για νέο ποστ και ανταλλαγή εμπειριών και σκέψεων. Δεν ξέρω γιατί δεν μπόρεσα να αφήσω σχόλιο, μάλλον αιτία είναι η ανιδεότητα μου προς τα μέσα τεχνολογίας.

Δεν θα αναφερθώ στη δική του άποψη, νομίζω ότι έχει πιάσει την ουσία, άλλωστε ξέρει να χειρίζεται έξυπνα την ελληνική γλώσσα.

Θα μιλήσω όμως για αυτή την»καθημερινότητα», που μας έχει αλλάξει, που μας έχει τραγανίσει, που δεν μας άφησε να κάνουμε πράγματα, που μας βούλιαξε σε ένα τέλμα κλπ κλπ κλπ

Αυτή η καθημερινότητα όμως είμαστε εμείς και μόνο εμείς. Εμείς καθορίζουμε σε ποιά μέτρα και σταθμά θα στηρίξουμε τη ζωή μας, εμείς δημιουργούμε αυτή τη θολότητα στο τοπίο γύρω μας, εμείς βάζουμε πλάνα που δε μπορούμε να αγγίξουμε, εμείς ισοπεδωνόμαστε.

Θέλουμε μια καριέρα για την οποία πασχίζουμε, θέλουμε παιδιά κι όταν τα γεννήσουμε αρχίζουμε να ζούμε για αυτά και μόνο για αυτά. Λαμπερές αλλά μικρές οι στιγμές που αφιερώνουμε χωρίς τύψεις στον εαυτό μας.

Όσο είμαστε ακόμη νέοι, πιστεύουμε στο ιδανικό. Εμείς θα είμαστε αυτοί που αλοίμονο δεν θα γίνουμε σαν τους γονείς μας, εμείς είμαστε αυτοί που ωω τι εύκολο θα αλλάξουμε τον κόσμο, κυρίως αγνοώντας τον, αλλά εμείς είμαστε αυτοί που δεν γνωρίζουμε ακόμη ότι έχουμε πέσει στον ίδιο φαύλο κύκλο με όσους κοροιδέψαμε.

Για μένα λοιπόν, το να »αλλάξεις ζωή» με την έννοια του »αλλάζω σύντροφο» γιατί νιώθω ερωτευμένος ή έχω μια ανάμνηση από το παρελθόν δε μου λέει κάτι. Και το λέω αυτό μετά από πολύ εμπειρία, πολύ σκέψη, και αφού έχω περάσει όλες τις ψυχοφθόρες καταστάσεις που έπρεπε για να φτάσω θέλω να πιστεύω σε πιο ώριμες σκέψεις..

Ακόμη και αν από αρχή τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αν πιάσεις την ιδανική περίπτωση να ζεις μαζί με τον υποτιθέμενο έρωτα της ζωής σου, δεν θα έρθει πάλι αυτό το τέρας που λέγεται καθημερινότητα να σας καταπιεί; Δεν θα ήμουν εγώ το ίδιο άτομο; Ο ίδιος χαρακτήρας; Πάλι δεν θα μπορούσα να το διαχειριστώ, και ίσως πάλι σε λίγα χρόνια θα ήθελα να αλλάξω τη ζωή μου.

Εμείς έπρεπε να διαχειριστούμε με διαφορετικό τρόπο καταστάσεις. Αλλά φίλε »κουρελάριε» η καθημερινότητα μας δυσανασχετεί από τη μια αλλά μας βολεύει από την άλλη. Αυτή η ευθεία γραμμή που πολλές φορές σε κάνει να σκέφτεσαι πως δε σε οδηγεί πουθενά, άλλες σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια. Κι ίσως τελικά δρόμοι εκ των προτέρων χαραγμένοι να είναι και πιο ασφαλείς για αυτό και γινόμαστε πιστά αντίγραφα των γονιών μας.

Σε όλη μου τη ζωή, προσπαθούσα να κάνω αυτό που ήθελα, πολλές φορές όμως έπιανα τον εαυτό μου να μη ξέρω τι θέλω. Αυτό ή το άλλο; Πάντα σε δίλλημα. Πάντα αναποφάσιστη και πάντα ανικανοποίητη, μια που όταν διάλεγα τον ένα δρόμο αναρωτιόμουν πάντα για τον άλλο.

Το ιδανικό δεν υπάρχει. Μια χαρά περάσαμε λέω. Και πολλά κάναμε. Ίσως τελικά περισσότερα από όσα μπορούσαμε. Προσωπικά νιώθω καλυμμένη από τις δικές μου στιγμές, που στο κάτω κάτω εγώ τις επέλεξα, δεν άφησα ποτέ κανέναν να μου επιβάλει κάτι.

Ακόμη κι ότι κάποτε νόμιζα κάποια πράγματα ότι δεν ήταν δική μου επιλογή, παρά από ανάγκες της στιγμής, ποιανού άλλου θα μπορούσε να είναι έστω και έμμεσα;

Μετά από όλες αυτές τις σκέψεις δεν ξέρω αν σε δέκα ας πούμε χρόνια, πω.. πω πω αυτό γιατί δεν το έκανα τότε; Γιατί κάτι άλλο δημιούργησα, με κάτι άλλο ασχολήθηκα που είναι εξ ίσου ή και πιο σημαντικό!
Κι ο μεγάλος έρωτας, το μεγάλο πάθος, δεν κάνουν ποτέ από μόνα τους το »μαζί» της ζωής που χτίζεται μέρα με τη μέρα.

Ας μάθουμε να βάζουμε το κάθε πράγμα στο δικό του συρτάρι, ή να του κρεμάμε την ταμπελίτσα που του αναλογεί!

Πω πω σεντόνι έγραψα, παρασύρθηκα και είπα πολύ περισσότερα από όσα θα χωρούσαν σε ένα σχόλιο μα είναι οι αλήθειες μου..

Advertisements

12 thoughts on “καθημερινότητα

  1. Καλησπέρα σας!

    [Τα σχόλια στο μπλογκ μου είναι κλειστά. Δεν φταίτε εσείς που δεν τα καταφέρατε, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ καλύτερα που το ανεβάσατε εδώ ως ποστ. Το κυρίως κείμενο του ποστ μου δεν είναι δικό μου, του Καστανέντα είναι, ενός εκ των αγαπημένων μου… λογοτεχνών. Τα εύσημα στον μεταφραστή λοιπόν 🙂 ]

    Με τα όσα αναφέρετε εδώ συμφωνώ μαζί σας. Θα πρόσθετα μια-δυο πινελιές, αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζεται…

    Μια άσχετη [;] παρατήρηση μόνον, που σας την χρωστάω. Πριν κάποιες βδομάδες, όταν ανακάλυψα το μπλογκ σας, πέρασα ένα [ευχάριστο] κυριακάτικο πρωινό διαβάζοντας όλα τα ποστ σας [ευτυχώς δεν φλυαρείτε όπως εγώ 🙂 ].

    Και ήθελα τότε να σας πω πως εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο καλή, αντικειμενική εννοώ, παρατηρήτρια του εαυτού σας και των άλλων γύρω σας είστε. Κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο. Και, imho, εξαιρετικά σημαντικό να το έχει καταφέρει κάποιος. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Και σίγουρα σας έχει βοηθήσει και θα σας βοηθήσει να «πάτε παρακάτω».

    Συμφωνώ και με μία άλλη παρατήρηση που είχατε κάνει σε κάποιο παλιότερο σχόλιό σας: ότι είναι η φύση του γραπτού λόγου και του αποσπασματικού χαρακτήρα του μέσου που «φανερώνει» ένα κάποιο παράπονο, που όμως ουσιαστικά δεν υπάρχει.

    Σας ευχαριστώ! Καλό σας βράδυ!

    1. αγαπητε μου κουρελαριε

      μακαρι να ειχα πολλους φιλους που θα μου γνωριζαν τοσο ομορφα τραγουδια, σ ευχαριστω

      λυπαμαι που ταλαιπωρηθηκες να με μαθεις, διαβαζοντας αυτο το μπλογκ, φοβαμαι οτι περιεχει ελαχιστα πραγματα απο εμενα
      μ αρεσουν οι διαφορες αναλυσεις, και του προσωπικου και αλλων χαρακτηρων, φοβαμαι ομως οτι αυτο δε μ εχει παει μπροστα..
      ειναι κατι σα να ασχολεισαι με τις φυλλωσιες του δεντρου και να χανεις το δασος 😉

      ειναι ομως στο dna μου κι οι ανθρωποι αν προσπαθησουν να αλλαξουν το μονο που καταφερνουν ειναι να φορεσουν μια μασκα που κραυγαζει πως »δεν ειναι αυτοι»

      κι αυτο το »παραπονο» που λες, νομιζω οφειλεται στον ιδιο λογο..
      δεν το ονομαζουν ετσι ολοι οσοι με γνωριζουν, ιδιαιτερα απο κοντα… ο καθενας το λεει με το δικο του τροπο, .
      προσπαθουσα παντα να βλεπω προσγειωμενη τη ζωη μου, μη θελοντας να απογοητευτω οντας φυση ρομαντικη και καλλιτεχνικη, συνδιασμος που αν δεν ξερεις να τον χειριστεις σε στελνει στο διαστημα ή δημιουργει ενα μεγαλο παιδι

      λιγο λιγο με μαθαινω κι εγω, αλλα παιρνωντας τα χρόνια αλλαζω σε τοσο συντομα διαστηματα που δε με προλαβαινω.. βλεπεις ο πυρηνας, δεν αλλαζει ποτε αλλα ολα τα υπολοιπα ρεουν και τρεχουμε να προλαβουμε..

      χαρηκα πολυ για τη ολη κουβεντα και το σχολιο

      καλο απογευμα!

      1. Καλησπέρα σας!

        Δεν ταλαιπωρήθηκα καθόλου [αν δεν εύρισκα ενδιαφέροντα τα όσα λέτε, απλά δεν θα ασχολιόμουν]. Και, επίσης, δεν έμαθα απολύτως τίποτα για σας. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να μάθουμε κάποιον διαβάζοντάς τον, είτε έχει γράψει λίγα είτε πολλά. Τα 1700+ κείμενά μου που υπάρχουν διάσπαρτα στο διαδίκτυο δεν νομίζω ότι θα βοηθούσαν κάποιον να με μάθει ή να με καταλάβει. Σε λάθος συμπεράσματα θα κατέληγε.

        Καλύτερα απ’ το δάσος και τις φυλλωσιές είναι να κοιτάμε ανάμεσα απ’ τα φύλλα, ή τον ίσκιο τους 🙂

        Τις υπόλοιπες «προσωπικές» σας «αποκαλύψεις» δεν θα τις σχολιάσω. Δεν έχει νόημα.

        Πάντα προλαβαίνουμε, πάντως. Όσο είμαστε ζωντανοί πάντα προλαβαίνουμε. Γιατί ναι μεν ο πυρήνας δεν αλλάζει, αλλά αυτόν τον πυρήνα θα πρέπει πάντα να προσπαθούμε να τον φέρουμε στο προσκήνιο. Ήρεμα και ισορροπημένα.

        Καλό σας βράδυ!

  2. Η λέξη «αλλαγή» κυριαρχεί στο κείμενο σου… και για μένα αλλαγή, σημαίνει διαφορετική ψυχολογική αντιμετώπιση της καθημερινότητας, θα έλεγα πιο συνειδητή, πιο εσωτερική, πιο στοργική ως προς τον εαυτό μου…και σε αντανάκλαση και προς το περιβάλλον μου (οικογένεια, φίλοι κλπ).
    ‘Όταν κάποια στιγμή στη ζωή συνειδητοποιούμε πως λάθος πορευόμαστε, (βουλιάζουμε…) τι είναι αυτό που μας κρατά στα ίδια και στα ίδια; Μήπως ο φόβος της μοναξιάς; Μήπως η ευθύνη μας στους γύρω; Μήπως οι εξαρτήσεις μας;
    Προσωπικά θέτω ερωτήματα στη ζωή και εκείνη… πάντα απαντά!

    Καλό βραδάκι! 🙂

    1. Kαλησπέρα άιναφετς

      Έγραψα πολλά και μια ανάσα, βγήκαν όλα τόσο αυθόρμητα αλλά είναι και τόσο αληθινά. Το κυριότερο νομίζω είναι να γνωρίζουμε τι θέλουμε, χωρίς διλημματα κι αμφιβολίες. Μπορείς να διαλέξεις τον ένα από τους δυό δρόμους και να σκεφτείς »δε μ΄ενδιαφέρει τι θα γινόταν Αν.. μ΄ενδιαφέρει μονάχα αυτό που ζω, για αυτό θα παλέψω με όλη τη δύναμη που κρύβω μέσα μου»;
      Οι αμφιβολίες και το ανικανοποίητο, όπως και οι συνδέσεις με το παρελθόν είναι ψυχοφθόρες.

      Μακάρι να μην είχαμε μνήμη και διαλέγοντας το ένα να ξεχνούσαμε αυτόματα το άλλο.

      Ίσως ακούγεται απλοικό και παιδιάστικο, αλλά θα ήθελα να παίξω σε μια τέτοια κινηματογραφική ταινία :):)

      1. Νομίζω πως το ανικανοποίητο και οι αμφιβολίες (μέσα μας) είναι η «κινητήριος» δύναμη που μας ωθεί να δούμε…άρα ν’ αλλάξουμε! 😉
        Όταν έχεις βολευτεί στη ζωούλα σου, όταν η ρουτίνα δεν σε εξοργίζει, όταν δεν βλέπεις πώς κατάντησες (εσύ) τις σχέσεις σου…αισθάνεσαι ικανοποιημένος και ούτε που σου περνάει από το μυαλλό πως δεν ζεις και δεν διαφέρεις από τον πεθαμένο…
        Το πιο σημαντικό για μένα (και έχω και την αίσθηση πως αυτό ισχύει και για σένα), είναι, να εμπιστευόμαστε τι μας λέει η καρδιά μας και αυτό χωρίς τους ολέθριους συναισθηματισμούς (που έχουν καταστρέψει γενιές ολόκληρες!)
        Οι συνδέσεις με το παρελθόν είναι όντος ολέθριες, αλλά και συγχρόνως χρήσιμες είναι το υλικό που μας μαθαίνει για μας!

        Καλή βδομάδα θα ευχηθώ! 🙂

  3. ετσι λεω κι εγω, πως πολλες φορες δε βλεπουμε μπροστα μας, δε μπορουμε να εκτιμησουμε αυτα που ειναι διπλα μας, θα εκτιμησουμε τα μακρυτερα;

    παντα μα παντα να ακουμε την καρδια μας συμφωνω, αλλα καμμια φορα ας βαζουμε και λιγη σκονη λογικης..

    γιατι προσπαθωντας να αλλαξουμε ας πουμε ζωη, παμε απο το βαμβακι στα αγκαθια

    δεν ειναι ολα ροδινα νομιζω.. ουτε στη στροφη μας περιμενουν ανθρωποι που ξαφνικα θα μας δωσουν τα παντα!

    ασε που το ιδανικο ειναι παντα στο μυαλο μας, με πρωταγωνιστες καποιους αλλους, οχι εμας.. εμεις παλι ιδιοι θα ειμασταν.. ειτε σε αλλη ζωη, ειτε σε αλλες καταστασεις..

  4. Kαλησπέρα….

    Ο καθείς ζει στην πραγματικότητα που επέλεξε να ζει….

    Αν καμιά φορά αναρωτιέται γιατί δεν πήρε εκείνον τον δρόμο αλλά αυτόν στον οποίο ήδη βαδίζει , δεν έχει παρά να ανακαλέσει στην μνήμη του όλα όσα αισθάνθηκε και βίωσε τότε….

    Τις περισσότερες φορές κάνοντάς το αυτό η αμφιβολία σταματάει εκεί…

    Έχει και κάποιες φορές που η μετέπειτα αντίληψη των πραγμάτων δικαιώνουν την απόφαση που δεν πήραμε και ρίχνουν στην πυρά την απόφαση που πήραμε ….

    όταν όμως αποφασίσαμε είχαμε κάποια δεδομένα…..

    Με την «λάθος» απόφαση μπήκαμε σε .έναν δρόμο…δημιουργήσαμε κι άλλα δεδομένα……αλλάξαμε όλα τα προηγούμενα δεδομένα……σήμερα πρέπει να σκεφτούμε μόνο τα σημερινά δεδομένα….τα παλιά δεδομένα που λέγανε ότι τότε έπρεπε να πάρουμε τον «άλλο «δρόμο , δεν ισχύουν σήμερα….

    και σήμερα συνεχίζουμε να ζούμε στην πραγματικότητα που συνεχίζουμε καθημερινά να επιλέγουμε……

    1. σκεψου οτι ηταν τοσο »απνευστι» γραμμενο το κειμενο που το ξαναδιαβασα για να το συνδιασω με το σχολιο σου.. με την πλευρα που το βλεπεις συμφωνω απολυτα 🙂

      παντα, κατω απο οποιεσδηποτε συνθηκες θα υπαρχουν σωστες και λαθος αποφασεις, στο χερι μας ειναι να προχωρουμε παρακατω

      καλο απογευμα χρηχα

  5. @ αγαπητε κουρελαριε, κανετε ενα λαθος

    ειναι καποιοι ανθρωποι που αν προσεξεις λιγο, μπορεις να τους καταλαβεις, διαβαζοντας δε 1700+ κειμενα τους τους μαθαινεις απ εξω 😉

    εξαρταται πως και τι γραφουν

    ευχαριστω πολυ για την κουβεντα
    καλο βραδυ!

    1. Ναι, αλλά κάποιοι άλλοι θα πρέπει να προσέξουν λίγο αυτούς τους κάποιους… Για μερικούς είναι εύκολο, για άλλους σχεδόν αδύνατο, ανεξάρτητα απ’ το πόσα θα διαβάσουν. Το «πώς» είναι το ζήτημα.

      Καλό σας απόγευμα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s