υπήρξα πριγκίπισσα

Nαι, ναι! Δε γελάω καθόλου. Υπήρξα πριγκίπισσα. Υπήρξα μια καθόλου ροζ αλλά πολύ διάφανη πριγκίπισσα που φαντασιωνόταν την εποχή της μπελ επόκ. Το μαρτυρούν τα τριανταέξι κρυστάλλινα ποτήρια που βρήκα εχθές βαθιά μέσα στο ντουλάπι μου. Η ανάγκη βλέπεις να μεταφερθούν από εκεί εδώ προς εξοικονόμηση χώρου. Καθαρό κρύσταλο που μόνο που το ακουμπάς κάνει ντιννννννν, και μόνο που το βλέπεις νομίζεις ότι θα σου χωρίσει στη μέση, εκεί που το αμμοβολημένο σχεδόν ανύπαρκτο ποδαράκι δίνει τη θέση του στη γούβα με τα χίλιαδυό γυρίσματα.
Το ροζ, το είχα διώξει νωρίς νωρίς από τη ζωή μου. Ίσως γιατί καθρέφτιζε τις φαντασιώσεις μου. Ίσως γιατί θα ήταν ένα παράθυρο στο να με καταλάβουν οι άλλοι. Που θάρρος για τέτοια. Γκρι, μαύρο, κόκκινο λοιπόν, πορτοκαλί, αλλά πουθενά ροζ.
Υπήρξα παιδί μεταναστών. Κάπου, κάποτε, πριν πολλάααα χρόνια. Μια ζωή σα παραμύθι. Όχι δεν ήταν καθόλου άσχημα. Για μένα τουλάχιστον. Ήμουν τόσο παιδί που μόνο αγάπη φαντασιωνόμουν. Κι αν, λέω αν είχε συμβεί και κάτι να δηλώσει το αντίθετο, δεν προλάβαινα να βρεθώ σε θέση να το δω. Με έκρυβαν οι γονείς μου βαθιά στην αγκαλιά τους.
Είδα ένα τοίχο που έγραφε.. παιδί μεταναστών και ρατσιστής; γίνεται; ..γίνεται!
Γιατί τα χρόνια ήταν άλλα και οι συνθήκες διαφορετικές. Γιατί οι δουλειές πλεόναζαν και αυτές ήταν που καλούσαν τους ανθρώπους. Περνούσες από χίλια κύματα για να φτάσεις εκεί. Και πίστεψε με ούτε σκουπιδάκι δε τολμούσες να πετάξεις κάτω. Και η κατάσταση δεν ήταν ανεξέλεγκτη. Να για αυτό λοιπόν .. γίνεται!

[μ΄ ενοχλεί που υποτιμήσαμε και χαρίσαμε δουλειές, μ΄ ενοχλεί που φαντασιωθήκαμε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε πρίγκηπες και μάλιστα με δουλικό προσωπικό.. μ΄ ενοχλεί που βάλαμε στη χώρα μας κόσμο και τώρα είμαστε τόσο ανασφαλείς.. μ΄ενοχλεί όλο αυτό το ανεξέλεγκτο μπάχαλο, το ότι οι ζωές μας κινδυνεύουν.. μ΄ ενοχλεί πολύ!]

Advertisements

10 thoughts on “υπήρξα πριγκίπισσα

  1. Η ίδια, υπήρξα παιδί «πλουσίων μεταναστών» ήρθαμε από την Πόλη με τις νταντάδες μας και γρήγορα βρήκαμε εδώ υπηρετικό προσωπικό…
    Ευτυχώς για μένα, (και το λέω με όλη μου την καρδιά) η ζωή με ανάγκασε να προσγειωθώ και να έχω μόλις ότι χρειάζεται κανείς για να ζει λιτά..γι αυτό μ’ ενοχλεί πολύ αυτή η χαλασμένη κοινωνία…δεν ξεχνώ όμως, πως εμείς είμαστε η κοινωνία και η ευθύνη μας τεράστια!
    Θα ευχηθώ, να έχεις ένα όμορφο Σ/Κ!
    ΑΦιλιά! 🙂

    1. Aχα, ως παιδί είχα πάντα τη φαντασίωση ότι έχουμε λεφτά. Οι γονείς μου δεν κλαίγονταν ποτέ. Δεν άκουσα ποτέ την κουβέντα »δεν έχουμε λεφτά». Δεν ήταν μίζεροι κι ακόμη και τώρα θα έλεγα πως δεν είναι.

      Προσγειώθηκα, ευτυχώς για μένα αρκετά μεγάλη, ως προς τα υλικά αφού ποτέ δε μ΄ενδιέφεραν, όπως δε μ΄ενδιέφερε ποτέ το αν είχαν κάτι παραπάνω οι άλλοι, δεν έμαθα να φθονώ, και οι προτεραιότητες μου ήταν βασισμένες αλλού.

      Τεςπα, ο καθείς με τη φιλοσοφία του, με μερικά πράγματα γεννιέσαι, δε γίνονται μετά.

      »Χαλασμένη κοινωνία», έτσι ακριβώς είναι αλλά προτιμώ να φαντασιώνομαι το αντίθετο, κάποιες φορές θυμάμαι τους παπούδες μας που έλεγαν τα ίδια όταν προφανώς ήταν στη δική μου ηλικία.

      Έχουν όμως αλλάξει οι αξίες, οι άνθρωποι, η ίδια μας η χώρα.

      Ηθελημένα στριμωχτήκαμε στο βάθος και νομίζαμε πως κάναμε περίπατο 🙂

      Ευχαριστώ για το πέρασμα Αιναφετς
      καλό σ/κ

      1. Όση ώρα εσύ μου απαντούσες…εγώ σε διάβαζα (όχι στα χαρτιά. παρόλο που για πολλά χρόνια «έριχνα» τα χαρτιά! 😉 ) διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον ότι έχεις γράψει στο blog σου μέχρι στιγμής, διάβασα και τα σχόλια…γιατί από τα σχόλια «διαβάζεις» καλά τον άλλο! 🙂
        Θα σου πω λοιπόν τις εντυπώσεις μου…χαχα!
        Έχεις ένα αναμφισβήτητο χάρισμα που είναι η γραφή, αυτός που διαβάζει το κείμενο σου σίγουρα γοητεύεται από τη γραφή, αλλά εγώ θα πάω πιο μακριά, θα σου πω για την αίσθηση που αφήνουν τα κείμενα σου, μου αφήνουν μια γλυκιά μελαγχολία ποτισμένη με πίκρα και συγχρόνως συναντώ μια σοβαρότητα και ωριμότητα σκέψης που δεν είναι πάντα η δική μου αφού είμαι από τη φύση μου αισιόδοξη…θεωρώ πως ότι μας συμβαίνει «καλώς γίνεται», γιατί γίνεται δάσκαλος μας…

        Ε! και καιρός ήταν να σε γνωρίσω, αφού έχουμε πολλούς e- φίλους!

        ΑΦιλιά! (Α=Αληθινά) γιατί η μπλογκο-τυπικότητα μ’ ενοχλεί! 🙂

  2. @ ainafets

    Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, δεν είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να σε δουν σε βάθος, συνήθως όλοι μένουν σε μια »απατηλή» επιφάνεια, και το λέω ξέροντας πως έχω στρώματα.. πάαααρα πολλά στρώματα 😉

    Ξέρεις, αν σκεφτείς ότι γράφουμε συνήθως πράγματα που μας ενοχλούν, ή μας στεναχωρούν γιατί αυτά δημιουργούν ερέθισμα για σκέψεις, είναι λογικό να βγάζουμε μελαγχολία ή πίκρα.

    Θεωρώ τον εαυτό μου αισιόδοξο, άσχετα αν έχω υπάρξει απόλυτα κυκλοθυμική. Αν στο βάθος βάθος δεν έβλεπα το ποτήρι μισογεμάτο κι αν δεν είχα μια στα όρια της αφέλειας αισιοδοξία δε ξέρω αν θα την πάλευα!

    Είμαι ή του ύψους ή του βάθους, καμμιά φορά δε, το να ανέβω ένα βουνό μου φαίνεται πολύ απλό ενώ πάρα πολύ δύσκολο να κάνω ένα τόσο δα βηματάκι.

    Που την είδες τη σοβαρότητα και την ωριμότητα; ε;
    Είναι κάτι που πάντα θαυμάζω στους άλλους αλλά δε νομίζω να τα κατέχω χχχ

    Όσο για τα κείμενα είναι γραμμένα μέσα από την καρδιά, ίσως για αυτό να δείχνουν έτσι

    φιλιά απόλυτα αληθινά κι από εμένα 🙂

  3. Χμ, όσο αναφορά το κομμάτι «υπήρξα πριγκίπισσα», θα σου απαντήσω με μια φράση του Parov Stelar: «Κάποιες πριγκίπισσες δεν παρέδωσαν ποτέ το στέμμα» [(του είπε)]» ..απλώς κατέβηκαν από το θρόνο»…
    Όσον αφορά την τελευταία παράγραφο και εμένα με ενοχλεί αυτή η κατάσταση, αλλά πιο πολύ με ενοχλεί, με στεναχωρεί και με αγχώνει η νωχελικότητα του κόσμου!
    Όπως και να ‘χει υπέροχο κείμενο. Να έχεις μια όμορφη Κυριακή, γεμάτη ηρεμία, χρώματα και όμορφες στιγμές! 🙂

    1. καλημέρα drama queen

      Θα το κρατήσω αυτό που μου έγραψες, αν και ο δικός μου θρόνος ήταν κάπου στη φαντασία μου, ίσως τελικά αξίζει ακόμη να είναι κάπου εκεί, λίγο πιο θολός λίγο πιο μικρός, αλλά ΕΚΕΙ

      καλό μεσημέρι
      φιλιά!

  4. Αγαπητές πριγκίπισσες, απανταχού ευρισκόμενες,
    μέσα σε αυτό το διάλειμμα που ζήσαμε με τα κρυστάλλινα ποτήρια, τα ακριβά σερβίτσια τα ακριβά δώρα που πήγαιναν και έρχονταν αφού το χρήμα καθόριζε τη ζωή μας, ανακαλύψαμε ότι χάσαμε τη ζωή την αυθεντική που ζούσαν οι γονείς μας όταν είμαστε παιδιά.
    Εκεί λοιπόν έγινε απαραίτητη η ύπαρξη των αλλοδαπών γυναικών για το καθάρισμα των σπιτιών μας αφού συνηθίσαμε να κάνουμε μανικιούρ και το πεντικιούρ στο κομμωτήριο πράγμα ασυμβίβαστο με τις δουλειές του σπιτιού.
    Εκεί αναθέσαμε σε αλλοδαπές το μεγάλωμα των παιδιών μας, τη φροντίδα των ηλικιωμένων μας.
    Μάθαμε οι γιορτές μας να μας κοστίζουν πανάκριβα αφού κάθε φορά τα εδέσματα έπρεπε να είναι όλο και περισσότερα και τα υλικά τους άλλης κουλτούρας (κρέμα γάλακτος, φουαγκρά, πατέ και τόσα άλλα που θέλουν σελίδες να αναφερθούν)
    Το τσάι με μια φίλη ήταν η ευκαιρία να δείξουμε τα καλά μας σερβίτσια, το ακριβοστολισμένο σπίτι μας, τα ωραία μας συνολάκια, τα γλυκά από τα επώνυμα και μόνο ζαχαροπλαστεία.
    Εκεί ξεχαστήκαμε και δημιουργήσαμε τον πλαστό μας κόσμο. Εκεί νομίσαμε πως γίναμε ξαφνικά της αριστοκρατίας.
    Ώρα να επανέλθουμε.
    Ας βγάλουμε λοιπόν το απλό χειροποίητο γλυκάκι μας όταν καλούμε τη φίλη μας, ας μην είναι τέλειο το μανικιούρ μας – κανείς δεν έπαθε τίποτε από ξεφτισμένο νύχι – ας κάνουμε δώρα από τα χεράκια μας φτιαγμένα, ας κάνουμε γιορτές με ένα ψητό στο φούρνο με πατάτες, κεφτεδάκια, σαρδελίτσες άντε και κανένα τζατζίκι μαζί με μια χωριάτικη. Από τυριά ας δώσουμε στη φέτα την αξία που της πρέπει και ας κρύψουμε τις ειδικές πιατέλες για 20 ειδών τυριά, που μόνα τους κοστίζουν πλέον ένα βδομαδιάτικο και ας περάσουμε ένα απόγευμα βρε παιδιά με πασατέμπο και γέλιο.
    Όλα αυτά δεν κοστίζουν, αξίζουν και δεν μας αφαιρούν και τίποτε από την πριγκιπική μας εικόνα που ή την έχεις να πηγάζει από την ψυχή σου σαν ευγένεια ή δεν την είχες ποτέ.
    Και κυρίως να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας να μην κλαίμε για εικονικούς παραδείσους που έφυγαν και δεν έχουν σκοπό να γυρίσουν.

    Καλή μου πριγκίπισσα με τις γυμνές πατούσες,
    κάνε τη βόλτα σου και στο δικό μου νεοσύστατο blog.
    Μην φοβάσαι θα έχω στρωμένα ροδοπέταλα να πατάς.
    Εκεί θα δεις και ένα παιχνίδι.
    Έλα να παίξεις μαζί μας κι εσύ.
    Σε περιμένω με ανυπομονησία.
    Φλώρα

    1. αγαπητή Φλώρα
      εξαιρετικό το σχόλιο σου, μ΄έκανε και θυμήθηκα, μ΄έκανε και γέλασα πάρα πολύ.

      Αυτό που με ενόχλησε ήταν ότι μίλησες για κλάματα [Και κυρίως να κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας να μην κλαίμε για εικονικούς παραδείσους που έφυγαν και δεν έχουν σκοπό να γυρίσουν.] και αξιοπρέπειες.

      Ηρέμησε. Δεν βλέπω πουθενά ούτε ένα δάκρυ, και την αξιοπρέπεια μου νομίζω σε όλα τα χρόνια της ζωής μου δεν μου δόθηκαν ευκαιρίες να την χάσω.

      Μνήμες, που ήρθαν πάνω από μια μεγάλη κούπα με σαπουνόνερο, η διάθεση για εξοικονόμηση χώρου και οι σκέψεις που ήρθανν βροχή, καθώς άγγιζα αυτά τα κρυστάλινα ποτήρια που ουδεμία σχέση με το υπόλοιπο »σπιτι μου» έχουν 🙂

      Υπήρξαμε παιδιά, υπήρξαμε ονειροβάτες, είχαμε άλλη φιλοσοφία, σιγά σιγά διαμορφωθήκαμε, αλλάξαμε, δημιουργήσαμε, χάσαμε αλλά ΚΑΙ κερδίσαμε

      Προσωπικά νιώθω τόσο γεμάτη, μα τόσο γεμάτη από πράγματα και ανθρώπους που αγάπησα, από όσα έζησα

      ευχαριστώ για το πέρασμα
      καλό απόγευμα

      1. Καλή μου πριγκίπισσα μην το παίρνεις προσωπικά ,
        άλλωστε μίλαγα στον πληθυντικό αριθμό όταν μίλαγα για κλάματα και αξιοπρέπεια επειδή μέσα εκεί ήθελα να τοποθετήσω κι εγώ τον εαυτό μου.
        Ξέρεις στο περιβάλλον μου έχω δει πολλούς και πολλές που δεν άντεξαν αυτές τις αλλαγές στις ζωές μας και έχασαν την αξιοπρέπειά τους.
        Γι’ αυτό το είπα.
        Και τα κρυστάλλινα ποτήρια δεν είναι αμαρτία. Αφού τα έχεις φύλαξέ τα. Κάποιος στο μέλλον θα τα αγαπήσει ίσως και πιο πολύ από σένα. Αν δεν τα θέλεις χάρισέ τα σε όποιον αληθινά τα θέλει.
        Ξέρεις στις εποχές της ευημερίας κι εγώ έδινα πράγματα εδώ και κει χωρίς να υπολογίζω πόσο θα εκτιμηθούν.
        Τώρα σκέπτομαι πως στο εξής ότι δίνω θα πρέπει να είμαι σίγουρη πως θα το αγαπούν αυτοί που το πήραν μιας που τώρα δεν περισσεύουν.
        Παίξαμε και αν χάσαμε, όπως λες, μας έμειναν όμως κέρδος ανεκτίμητο οι αληθινές σχέσεις.
        Να είσαι καλά να γράφεις και να σε διαβάζουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s