νοσταλγία

νοσταλγία

Ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο μας ακολουθούσε. Πάντα μας ακολουθούσε ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο..
Ένταση, παράπονα, δικαιολογίες, οργή!
Άρχισε να βρέχει δυνατά.
Βγήκαμε έξω από το αυτοκίνητο και περπατήσαμε κατά μήκος της νησίδας. Κρατούσα μια μικρή ομπρέλλα σε χρώμα κεραμιδί. Προσπαθούσα να σε καλύψω από τη μια, να την συγκρατώ από την άλλη, γιατί φυσούσε κι έβρεχε δυνατά κι όλες οι σταγόνες της βροχής ερχόταν με ορμή προς τη δική μου πλευρά, πάντα η βροχή ερχόταν όλη επάνω μου.. πάντα εγώ ήμουν η »βρεγμένη»..
Το σώμα σου, προσπαθώντας να κρατήσεις ισορροπία ακούμπησε κάποιες στιγμές το δικό μου κι τότε σκέφτηκα πως κάποτε ήμουν γεμάτη από πόθο κι έρωτα και επιθυμία και πολύ ανασφάλεια και πως ότι απέμεινε από όλα αυτά ήταν τόσο, όσο οι στρόγγυλες τρύπες που σχημάτιζαν στην επιφάνεια της θάλασσας οι δυνατές σταγόνες.
Ο καφές δεν είχε γεύση, ούτε το γλυκό κι όταν με πήρες αγκαλιά, ένιωσα το σφίξιμο και την ευχαρίστηση στο δέρμα, αλλά τίποτα δεν μπόρεσε να περάσει πιό βαθιά. Σκέφτηκα πως πρέπει να ήμουν πολύ σκληρή μαζί σου την περίοδο που σε απομυθοποιούσα, εκείνη την περίοδο που παρομοίασα ό,τι ζήσαμε με το ψέμα, τη φαντασία, το άδικο και άρχισες να παίρνεις μια άλλη, διαφορετική μορφή μέσα μου.. αυτή της λίγο απροσδιόριστης πικρής νοσταλγίας.

Στην κουβέντα, όταν με ρώτησες αν θα μπορούσες να με κάνεις ευτυχισμένη, ενώ στην πραγματικότητα ζύγιζες αν μπορούσα εγώ να χαρίσω ευτυχία σε εσένα, σου απάντησα πως ούτε που σου περνάει από το μυαλό τι είναι ευτυχία για μένα, κι ούτε είναι ένας άνθρωπος αυτός που θα μπορούσε να μου την χαρίσει.
Μετά, καθώς επέστρεφα με τα σουετ παπούτσια μου σα μικρές βαρκούλες στο βρεγμένο δρόμο, σκεφτόμουν, πως άραγε να δίνεις σε έναν άντρα την ευτυχία;
Μερικά πράγματα τα πιέζεις τόσο στη μνήμη σου που με τον καιρό εξαφανίζονται ακόμη και σαν σκέψεις.

Advertisements

11 thoughts on “νοσταλγία

  1. Ξέρεις τι μου θύμισες με το κείμενο σου; Την φράση του Νίκου Καζαντζάκη, η οποία ήταν η εξής : Ξαφνικά νοιώθουμε πως ήμασταν ευτυχισμένοι, όταν ήδη χάσαμε την ευτυχία…
    Πολύ όμορφη , νοσταλγική και γλυκιά η ανάρτησή σου.
    Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

    1. melita

      περιμενα πως και πως το σχολιο σου, αλλα δεν νομιζω πως εχει σχεση με την συγκεκριμενη αναρτηση

      οταν απομυθοποιεις προσωπα και καταστασεις δινεις και μια αλλη εννοια στην ευτυχια

      που τελικα ισως ειναι κατι που μεταλλασεται, αναλογα με τις αναγκες ή με αυτο που σου προσφερεται 😉

  2. Τολμώ να πω πως η απάντηση σου με έβαλε σε σκέψεις, όχι επειδή θεώρησα πως η απάντηση μου ήταν λάθος – θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω μαζί σου εδώ- αλλά επειδή μίλησες για μία διαφορετική έννοια της ευτυχίας μέσα από την απομυθοποίηση των καταστάσεων και των προσώπων. Ως νοσταλγία ορίζεται το συναίσθημα που νιώθεις όταν σου λείπει κάτι ή κάποιος που σου δημιουργούσε θετικά συναισθήματα (αγάπη, έρωτας , ηρεμία , φιλικά συναισθήματα κτλ).
    Θεωρώ λοιπόν, πως η νοσταλγία είναι άμεσα συνυφασμένη με την ευτυχία όπως και αν εσύ (με το εσύ εννοώ το εκάστοτε άτομο) επιλέξεις να την προσωποποιήσεις. Η φράση του Ν. Καζαντζάκη υποδηλώνει την αδυναμία που διαπιστώνεται πολλές φορές στους ανθρώπους στο να κατανοήσουν ότι σε μια δεδομένη κατάσταση ή με ένα συγκεκριμένο άτομο νιώθουν καλά. Αυτό λοιπόν δεν αφορά η νοσταλγία; Την συνειδητοποίηση ότι η ευτυχία πέρασε και δεν την χάρηκες ή πως δεν την έζησες ενώ θα μπορούσες να την ζήσεις ή απλά την ανάγκη σου να ξαναγγίξεις ένα κομμάτι της . Μην πάρεις το σχόλιο μου αρνητικά απλά ένιωσα την ανάγκη να επεξηγήσω την παραπάνω απάντησή μου προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Καλό απογευματάκι να έχεις.

    1. ηθελα να αποφυγω τη λεξη θλιψη, οπως και τη λεξη πικρα.. ετσι ονομασα την επιγευση εκεινης της στιγμης νοσταλγια..

      αλλα οχι, δεν ενιωσα την ευτυχια οταν την εχασα, καμμια σχεση

      απεναντιας, καταλαβα οτι ευτυχια δεν ηταν αυτο οπου ειχα επικεντρωσει αλλα πολλα και μικρα αλλα που ειχα ξεχασει

      ειναι διαφορες οι σκεψεις δε σημαινει οτι η μια ακολουθει οπωσδηποτε την αλλη

      ευχαριστω για το περασμα

  3. Απο τότε που άρχιζα να πλησιάζω και να απομυθοποιώ περισσότερο οι μικρές σποραδικές ευτυχισμένες στιγμές ερχόντουσαν πιο εύκολα….
    Δεν είναι συμβουλή φυσικά αλλά εμπειρία μου.
    Λάβε κι ένα απογευματινό τραγουδάκι με το μπισκότο

      1. Μπα έχω μυθοποιήσει πολλές φορές στη ζωή μου..η απομυθοποίηση ερχόταν ξαφνικά αλλά πάντα έκανε δουλειά.

  4. Μου άρεσε το κείμενο σου αλλά ο επίλογος σου τολμώ να πω με έβαλε σε σκέψεις.
    Η ευτυχία… για μένα η ευτυχία είναι πάντα εκεί απλά την κρατάμε σε απόσταση ίσως γιατί κάπου φοβόμαστε …
    Η νοσταλγία… άλλο κεφάλαιο και αυτή. Σε πονά η νοσταλγία. Δεν ξέρεις γιατί έρχεται στην ψυχή σου. Για να σου θυμίσει; Για να σε ωθήσει; Για να σε βασανίσει;
    Πάντως σκέψεις που τις πιέζεις μέχρι να πάθουν ασφυξία και να εξαφανιστούν από το μυαλό σου τουλάχιστον για εμένα (το διευκρινίζω γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, έχει βιώσει διαφορετικές καταστάσεις και έχει μοναδικό τρόπο σκέψεις), δεν συνδέονται ούτε με την ευτυχία, ούτε και με την νοσταλγία. Συνδέονται είτε με την μετάνοια για λανθασμένες επιλογές (σε φάση έπρεπε τελικά να το είχα κάνει έτσι … ίσως και να ήταν καλύτερα) είτε με την έννοια του λάθους( σε φάση δεν έπρεπε να είχα μπει καν σε αυτή την διαδικασία).
    Όπως και να ‘χει αυτή είναι η δική μου οπτική και ένιωσα απλά την ανάγκη να την εκφράσω. Πολύ γλυκιά ανάρτηση πλαισιωμένη με όμορφες περιγραφές!

    1. μα για αυτο κι εγω ειπα πως δε μπορει ενας ανθρωπος να σου προσφερει την ευτυχια.. δεν ειναι κατι που δινεται μ αυτο τον τροπο.. ειναι προσωπικη υποθεση και εξαρταται αμεσα απο το να γνωριζεις απολυτα το τι ζητας..

      εννοειται οτι πραγματα που πιεζονται στο μυαλο δεν ειναι ευτυχια..

      συμφωνω με οτι λες

      απλα, ενω σκεφτομουν ολα αυτα, εκεινη τη στιγμη ενιωθα κατι που το ονομασα νοσταλγια.. ισως λανθασμενα, αλλα ακομη δε μπορω να βρω καταλληλοτερη λεξη

      ανακατευονται συχνα τα συναισθηματα.. οχι;

  5. Καλησπέρα με γυμνές πατούσες, συνήθως όταν βάζουμε ένα τίτλο σε ένα κείμενο ο τίτλος αυτός αντιπροσωπεύει το γενικό πνεύμα του κειμένου. Γιατί αυτό μας έβγαλε εκείνη τη στιγμή. Για παράδειγμα , αν βάλω ένα κείμενο με τον τίτλο ευτυχία , δεν μπορώ να γράψω για τον πόλεμο, έτσι δεν είναι; Έτσι φαντάζομαι πως για να βάλεις τον τίτλο νοσταλγία , το κείμενο σου έβγαζε αυτό το συναίσθημα εκείνη τη στιγμή , άσχετα αν αργότερα θεώρησες ότι δεν ήταν ο πλέον αντιπροσωπευτικός.
    Μου έκανε εντύπωση που συμφωνείς με τη Drama Queen αλλά δεν συμφωνείς μαζί μου, παρόλο που λέμε το ίδιο πράγμα με διαφορετικές λέξεις.
    Στη δεύτερη απάντησή μου προσπάθησα να επεξηγήσω την φράση του Ν.Καζαντζάκη, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι , για να την καταλάβεις και εσύ ώστε να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις: «Αυτό λοιπόν δεν αφορά η νοσταλγία; Την συνειδητοποίηση ότι η ευτυχία πέρασε και δεν την χάρηκες ή πως δεν την έζησες ενώ θα μπορούσες να την ζήσεις ή απλά την ανάγκη σου να ξαναγγίξεις ένα κομμάτι της .»
    Πάντως έχεις δίκιο στο ότι όταν είμαστε συναισθηματικά φορτισμένοι ,συχνά τα συναισθήματα μπερδεύονται και πολλές φορές δεν μπορούμε να τους δώσουμε το όνομα που τους αρμόζει.
    Καλό απόγευμα να έχεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s