πόσα αντίο μπορώ να σου πω;

πόσα αντίο μπορώ να σου πω;

Όλα περνούν γρήγορα από μπροστά μου. Οι πολιτικές εξελίξεις, η καθημερινότητα, οι σχέσεις. Όλα αλλάζουν, άλλες φορές κατά πως μας αρέσει κι άλλες όχι. Κυλούν και φεύγουν για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα, καινούργια, διαφορετικά.

Το μόνο που παραμένει στάσιμο, είσαι εσύ, η δική μας σχέση στην εξέλιξη της.
Ναι το ξέρω πως έγιναν λάθη. Ξέρω πως συμπεριφέρθηκα με τη λογική μικρού παιδιού που δεν καταλαβαίνει. Ήμουν ανίδεη σε πράγματα πρωτόγνωρα. Ακόμη και αφελής αν θέλεις. Τα έχω αποδεκτεί όλα.
Αυτά όλα ανήκουν στο παρελθόν. Ένα παρελθόν που το κανάκεψα, το κλώτσησα, το αγάπησα, το μίσησα, το μάσησα και το έφτυσα!

Ας έρθουμε λοιπόν σ’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε παρόν.
Θα μπορούσα να σε ονομάσω σχέση ζωής. Όχι μόνο από τα όσα χρόνια σε γνωρίζω. Από το συναίσθημα κυρίως. Και ότι από όλο εκείνο τον ωκεανό του παρελθόντος, έμειναν κάποιες σταγόνες που τις ονομάζουμε τώρα πια »φιλία». Ανήκεις στα δεδομένα μου. Σ΄αυτά που έχω με σιγουριά, ίσως όχι με τη μορφή που ήθελα κάποτε αλλά με μια μεταλλαγμένη πολύ τρυφερή σχέση.
Δυό ώρες για καφέ στη φύση, με θέα μια πόλη μαγική που βουλιάζει στο μπλε της θάλασσας. Δεν ξέρω πως να ονομάσω αυτό που μας ενώνει. Έρωτας δεν είναι. Το »μαζί» δεν είναι. Η καλή κουβέντα δεν είναι, ούτε η εμπιστοσύνη.

Δε ξέρω, αν υπήρχε κάποιος άλλος να με πάει για δυό ώρες »εκεί» ίσως να μη σε υπολόγιζα πια. Αν κάποιος άλλος ερχόταν όταν του έλεγα, έλα έχω θέμα ίσως να είχα ξεχάσει το όνομα σου.

Όλα ιδανικά θα μου πεις.
Έ όχι λοιπόν δεν είναι. Γιατί έρχεται στιγμή που εκείνος ο ωκεανός του παρελθόντος έρχεται και ξεχειλίζει. Και γιατί δεν έκανα μόνο εγώ λάθη, αλλά έκανες κι εσύ. Κι εκείνα τα χρόνια που μου έκλεψες έρχονται και γίνονται μια τεράστια δύναμη που βγαίνει από μέσα μου με ένα ουρλιαχτό.

Τι έχουμε λοιπόν; Ένα παρελθόν που ουρλιάζει σα λύκος όποτε θυμηθεί κι ένα παρόν τρυφερό που δεν έχει να μας χωρίσει τίποτα.

Πως γίνεται να είσαι καλός φίλος και κακός εραστής;
Πως μπορώ να ξεχάσω το ένα και να κρατήσω μόνο το άλλο;
Πως μπορώ να πάρω τις σταγόνες που μου δίνεις και να τις χρησιμοποιήσω όπως πρέπει να χρησιμοποιηθούν; Πως να μη μπουκώνω;

Σκεφτόμουν σήμερα, μετά το χθεσινό ξέσπασμα, να σ΄αφήσω πίσω μου άλλη μια φορά. Να σε αντικαταστήσω. Σκέφτηκα και με ποιόν. Σκέφτηκα και τον τόπο που θα αντικαταστήσει εκείνο τον δικό μας παράδεισο. Σκέφτηκα μιαν άλλη σιωπή που θα αντικαταστήσει τις δικές μας σιωπές.

Ποιός όμως μπορεί να ξέρει ποιό είναι το σωστό;
Σ΄αφήνω πίσω μου και πληγώνομαι άλλη μια φορά, ή σε κρατάω και εκνευρίζομαι κάπου κάπου.. στην τελική ποιό είναι το νόημα;

Advertisements

10 thoughts on “πόσα αντίο μπορώ να σου πω;

  1. Κανείς δεν ξέρει , ποιο είναι το σωστό …
    Το «σωστό» , κρίνεται εκ των υστέρων . Κι εκείνο … αν …
    ——————————————-
    Επέτρεψε μου να σου χαρίσω ένα τραγουδάκι , που πολύ αγαπώ :

    1. silia σε βλέπω που χαμογελάς 😉

      Έχω θέμα, κι όταν λέω έχω θέμα το εννοώ. Το θέμα μου δεν είναι ότι πεθαίνω για κάποιον. Αυτό το έχω ξεπεράσει. Εννοώ πως αν ακόμη συνέβαινε αυτό, ίσως μ΄ ενδιέφερε μια ερωτική επαφή κλπ

      Το πρόβλημα μου είναι πως ενώ σε κάποια σημεία τον θεωρώ φίλο μου, σε άλλα δεν είναι, ούτε ήταν. Για μένα, υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης πια που το θεωρώ πολύ πολύ σημαντικό.
      Δε ξέρω αν μπορέσω ποτέ να καλύψω αυτή την τεράστια τρύπα.
      Νομίζω αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι το σκοινί που με δένει με το παρελθόν και καμμιά φορά τυλίγομαι μ΄αυτό.

  2. Αγαπητή ξυπόλυτη, νομίζω πως το *πρώτο* πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να ξεκαθαρίσεις μέσα σου αν τον χρειάζεσαι σαν φίλο ή σαν εραστή (ναι, πρώτο και πιο δύσκολο βήμα, σίγουρα αλλά… δεν γίνεται αλλιώς)! Έχω βέβαια την αρχική εντύπωση πως περισσότερο το δεύτερο είναι αυτό που επιθυμείς κι ας έγιναν κάποια λάθη κι ας χάθηκαν πολύτιμα κομμάτια εμπιστοσύνης… Για την ακρίβεια, αυτό είναι που δυσκολεύει την όλη υπόθεση! Επιπλέον, είστε συγχρόνως και φίλοι. Έχετε αναπτύξει και μία άλλη μορφή σχέσης, λόγω των λαθών που έγιναν αλλά και της επιθυμίας σας παρόλα αυτά να συνεχίσετε να κάνετε παρέα…
    Αφού λοιπόν κάνεις το πρώτο βήμα, κάνεις το *δεύτερο* που είναι να καταλάβεις τι είναι αυτό που θέλει εκείνος. Επειδή έχετε περάσει τόσο χρόνο μαζί, πιστεύω ότι μπορείς να το καταλάβεις. Μία εκδοχή είναι να φοβάται να ξαναδοκιμάσει, αλλά ταυτόχρονα να μην μπορεί να σε αποχωριστεί…
    Έπειτα το *τρίτο* βήμα: Διάλογος. Νομίζω βοηθάει παντού και πάντα όταν οι συνομιλητές είναι διατεθειμένοι να συνεργαστούν!
    Αλλά, εγώ δενξέρω τίποτα! Μόνο εσύ ξέρεις!

    1. Μαγική φωνή, βρίσκω πάρα πολύ σωστές τις σκέψεις σου.
      Ναι η δθσκολία είναι στο θέμα της εμπιστοσύνης και μόνο αυτο.

      Σκέφτομαι πως αν ήθελα να εχουμε σχέση ερωτική απλά θα το ζητούσα, δεν θα είχε καμμία αντίρρηση.

      Ο διάλογος μαζί του δεν εφικτός, με την έννοια οτι ξέρω τις απαντήσεις του μια προς μια. Ξέρω ακόμη και στο που δεν θα πάρω απάντηση, ή θα είναι διπλωματική!

      Αυτό που μας έχει απομείνει και το θέλουμε αμοιβαία είναι να πίνουμε στις 15 μέρες ένα καφέ. Έχω σκεφτεί πολλές φορές πως είναι ευλογία που έχω έναν άνθρωπο να μπορώ να μιλήσω μαζί του στις δυσκολίες μου. Είναι εκεί.

      Είναι όμως και πράγματα του παρελθόντος που έρχονταιι απότομα στην επιφάνεια. Και τοτε γίνεται η μεγάλη έκρηξη. Πάντα από τη δική μου πλευρά. Αυτό με κάνει με μια λέξη, να νιώθω »ηττημένη», ακριβώς αυτή είναι η σωστή λέξη.

      Πράγμα το οποίο νιώθω και σχεδόν μετά από κάθε συνάντηση μας.
      Τον θαυμάζω για την ψυχραιμία του, για τη σιωπή του, για πράγματα που εγώ δε μπορώ να κρατήσω. Νιώθω ηττημένη για τις δικές μου αδυναμίες, για το ότι δεν μπορώ να πω όχι ούτε και σήμερα. Για το ότι δε μπορώ να γυρίσω την πλάτη μου. Για το ότι πίστεψα, έκανα υπερβολές, έκανα πράγματα για τα οποία δε με συγχωρώ, .

      Νιώθω ηττημένη γιατί δε μπόρεσα να κρατήσω τον εαυτό μου στο επίπεδο που θα ήθελα 🙂

      1. 1) » Σκέφτομαι πως αν ήθελα…», σκέφτεσαι απλά ή είσαι σίγουρη;

        2) » Αυτό με κάνει με μια λέξη, να νιώθω ”ηττημένη”, ακριβώς αυτή είναι η σωστή λέξη. », μάλλον αυτό είναι και το πρόβλημα τελικά (ή ένα σημαντικό κομμάτι του τέλος πάντων…)! Εγώ θα έλεγα ότι δεν έχεις συγχωρέσει τον εαυτό σου για αυτό το γεγονός. Δεν σου αρέσει που αισθάνεσαι έτσι »ηττημένη». Πρέπει λοιπόν να ξεπεράσεις το παρελθόν με τα λάθη του και να τα αποδεχτείς ως μέρος του παιχνιδιού… Να βρεις την δύναμη να συγχωρέσεις εσένα πρώτα απ’ όλους (είδες που τα πιο δύσκολα σημεία είναι αυτά τα τελειως δικά μας..;) και μετά τους άλλους! Να κοιτάξεις κατάματα όλα αυτά που περιγράφεις και να πεις εντάξει, ναι ήταν λάθη και χαζομάρες, πράγματα που μπορούσες να μην τα είχες κάνει! Μετά να καταλάβεις πως πέρασαν και ανήκουν στο παρελθόν. Από αυτό το σημείο θα συγχωρέσεις τον εαυτό σου και θα του πεις αυστηρά πως την επόμενη φορά…. Ξέρει αυτός! Μην »δηλιτηριάζεις» τις σχέσεις σου σκεπτόμενη αυτά που δεν έπρεπε να είχες κάνει! Σημασία έχει το τώρα! Εκτός από τους άλλους να εμπιστεύεσαι και τον εαυτό σου!

        3) Όσο για το θέμα της εμπιστοσύνης νομίζω πως όπως κι εσύ έτσι κι εκείνος αξίζει μία δεύτερη ευκαιρία και όχι σε ερωτικό επίπεδο, αλλά σε αυτό που και οι δύο επιθυμείτε, το φιλικό 😉

  3. Μαγική φωνή αυτό ακριβώς του αποκάλυψα τις προάλλες, πως αδυνατώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου.
    Και μάλιστα ζηλεύω όταν τον βλέπω να απολαμβάνει τη στιγμή δίχως να νοιάζεται με την άνεση του δυνατού.
    Νιώθω πάντα ένα σκαλί παρακάτω, ενώ αντικειμενικά δεν μου δίνει τέτοιο δικαίωμα.
    Μέσα μου έχω ξεχωρίσει τους ρόλους, αυτός κατέχει πάντα του δυνατού κι εγώ του αδύνατου.
    Και μόνο η σιωπή του με ισοπεδώνει ακόμη περισσότερο.

    Αλήθεια πως δέχεσαι πως έκανες λάθη και τραβάς την απαιτούμενη γραμμή; Πως συγχωρείς τον εαυτό σου; Πως ξεπερνάς καταστάσεις;

    Ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου.

  4. Καλησπέρα….

    Πήρα φόρα και άρχισα να δίνω συμβουλές….και με μια δεύτερη ανάγνωση τα έσβησα όλα…..ποιός ξέρει τελικά να μας πει;….κι αν μας πει έχει καμιία σημασία τελικά; δες το αν θες και σε παλιότερη ανάρτηση που είχα κάνει….σχετικό είναι…:

    http://xrhxa.wordpress.com/2012/03/27/%CE%B5%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%B1/

  5. Εγώ γιατί θέλω να βάλω τα πράγματα σε καλούπια; Γιατι νιώθω πως έτσι θα σωθώ; Γιατί δεν μπορώ να απολαύσω αυτές τις αόρατες δονήσεις της καρδιάς;
    Και στην τελική γιατί με ταλαιπωρεί ένα παρελθόν που έτσι κι αλλιώς έχει τελειώσει;
    Γιατί νιώθω ηττημένη;

    Ίσως τελικά έτσι να πάει, σε όλο το υπόλοιπο της ζωής μου. Όμως ούτε αυτό το θέλω.

    🙂

  6. Θα μου επιτρέψεις να σου αφήσω ένα τραγούδι εδώ.

    Η εκπληκτική γραφή σου και οι συναισθηματικοί σου προβληματισμοί με οδήγησαν σε αυτό το κομμάτι.

    Το παλιό σπίτι μια παλιά αγάπη μίας παλιάς μακρόχρονης σχέσης. Η μεταφορική σημασία των στίχων θα μπορούσε να μιλάει για τους δύο φίλους πλέον αυτής της σχέσης που συναντιώνται ξανά. Πολλά πράγματα στο παρελθόν μπορεί να είχαν πάει στραβά, πράγμα που δημιουργεί ακόμα αμηχανία δίχως να ξέρουν τι να πουν σήμερα ο ένας στον άλλο.. Μιας και ξέρουν πως τίποτα πια δεν θα μπορούσε να είναι όπως πριν, ο ένας αποδέχεται τη συντροφιά του άλλου και όλο αυτό θυμίζει το πώς ήταν κάποτε η σχέση και τι επίδραση έχει πάνω τους ακόμα και σήμερα.

    »Every door is open» λέει ο στίχος, θέλοντας ίσως να πει πως γνωρίζουν πλέον πολύ καλά ο ένας τον άλλο, δεν υπάρχουν μυστικά. Ίσως αφήνει και ένα ερώτημα για τις ενδόμυχες προθέσεις τους..

    Τελικά ένα παλιό »σπίτι» στο οποίο όσο κι αν διαφωνείς, πάντα θα διατηρείς συγκεκριμένα συναισθήματα για τον άλλον, και πάντα μπορείς να σκέφτεσαι πώς ήταν παλιά και πώς είναι σήμερα, κρατώντας συντροφιά ο ένας στον άλλο απλά και μόνο με την παρουσία του εκεί!

    Καλό σου απόγευμα!!

    1. Ξέρεις κουφετάριε, είναι λυπηρό να πρέπει να δεχτείς από ανάγκη τη συντροφικότητα σε μια σχέση που είχες επενδύσει πολύ περισσότερα.

      Από την άλλη από το ολότελα, αυτη η συντροφικότητα σημαίνει ποιότητα συναισθημάτων και σχέσης.

      Θα έλεγα και επικοινωνίας αλλά αν θέλω να είμαι αντικειμενική, δεν υπάρχει.

      Ούτε ανοιχτά παράθυρα, με την έννοια ότι αυτοί οι δυο άνθρωποι δεν έχουν τίποτα να κρύψουν από την άλλη κρατούν προστατευμένες τις ζωές τους για χι λόγους.

      Ο κυριότερος; κανείς δε θέλει να ανοιχτεί 100% πια. Δεν βοήθησε παλιότερα αυτό, οπότε υπάρχουν φόβοι.

      Ίσως τελικά η ιστορία έχει να δώσει αυτό και μόνο αυτό.

      Άλλωστε και ο έρωτας και η φιλία είναι υπερτιμημένες έννοιες 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s