η θάλασσα μας !

tumblr_m2128zVuRz1rt8bkyo1_500_large

Το πρόσωπο του, όπως και τα λόγια του ήταν εξαιρετικά ήρεμα. Φαινόταν στην έκφραση αλλά και στην οδήγηση του. Τα μάτια του πήγαιναν πέρα δώθε για να αγκαλιάσουν την εικόνα.
– Τόπος μαγικός του είπα. Έχει κάτι το απόκοσμο, έναν ανεξήγητο μυστικισμό.
– Κούνησε καταφατικά το κεφάλι. Τόπος εγκαταλειμμένος συμπλήρωσε.
Αφήσαμε το αυτοκίνητο σ΄ένα κομμάτι στεριάς που περίσσευε, πήραμε τους καφέδες στα πλαστικά ποτήρια και βγήκαμε έξω. Ακουμπήσαμε στην πλάτη του αυτοκινήτου.
Στεκόμασταν σε μια ατέλειωτη λωρίδα ξηράς. Αριστερά και δεξιά μας θάλασσα. Αν η στεριά είχε κάνει με το έτσι θέλω δρόμο μέσα στη θάλασσα ή αν η θάλασσα σε μια ασυλλόγιστη στιγμή πάθους κατάπιε τη στεριά, συμπέρασμα δεν έβγαζες.
Πεινούσα πολύ, είχα να βάλω κάτι στο στόμα μου από το μεσημεράκι και κόντευε να σουρουπώσει, έτσι ρουφούσα τον καφέ από το πλαστικό καπάκι σα μωρό που θηλάζει το γάλα της μάνας του. Το παρατήρησε. Με ρώτησε. Του απάντησα. Μαζί του έμαθα πως οι άνθρωποι ρωτούν πολλές φορές έτσι για να πουν κάτι. Τέτοιος ήταν. Της στιγμής. Της έντασης. Του πάθους. Ανεξέλεγκτος μέσα στον απόλυτο έλεγχο του εαυτού του. Γεμάτος αντιφάσεις.
Αριστερά μας η πόλη. Φώτα που άναβαν σιγά σιγά κι αντανακλούσαν σπάνια, φωτεινά χρώματα στο νερό. Έπιασα και χάζευα ένα απαλό τυρκουάζ να δω πόσο θα αντέξει.
Ένας γλάρος πέταξε με δύναμη ουρλιάζοντας από πάνω μας. Μου έμοιασε ψυχή που ήθελε να βγει.
– Είναι σα καρτ ποστάλ είπα, ενώ σπίτια, θάλασσα, φώτα και ουρανός βυθιζόταν σ’ ένα μυστήριο, ομιχλώδες μπλε.
– Είναι σα νησί είπε.
Μπροστά μας δυό ξύλινα αυτοσχέδια γεφυράκια. Ένα βαρκάκι έκανε κούνια μπέλα στα νερά. Ψυχρό απόγευμα για Άνοιξη. Με πήρε αγκαλιά. Έκανε να με φιλήσει. Το απέφυγα.
Πίσω μας, στο άλλο κομμάτι της θάλασσας ο ήλιος να βυθίζεται στα νερά. Φλογερά κόκκινα άρχισαν να βάφουν τον ουρανό παρέα με πινελιές ροζ και μωβ.
Αυτοκίνητα πήγαιναν πάνω κάτω. Φορτηγάκια και τρακτέρ. Μια όμορφη γυναίκα μας ρώτησε κάτι. Τον κοίταξα.
– Πάμε; νυχτώνει κι αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο το να είμαστε εδώ. Δύσκολοι καιροί!
Μπήκαμε μέσα στο αυτοκίντο, κρύωνα, άναψε καλοριφέρ. Στάσου λίγο ακόμη σε παρακαλώ, εδώ δεξιά του είπα!
Το νησί μας, βυθιζόταν στη θάλασσα μας, τυλιγμένο από σκοτάδι και νύχτα, περιτριγυρισμένο από ένα σωρό αστέρια που μόλις έπεσαν από τον ουρανό!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s