το βάζο με το γλυκό

Ο ΜεγάλοςΆνδρας καταπίνει  τεράστιες ποσότητες θλιμμένων ειδήσεων.  Για αυτό,  τις περισσότερες φορές νιώθει σαν να έχει ένα ελέφαντα μέσα στο στομάχι του.  Νομίζει ότι δε φαίνεται αυτό που νιώθει,  αλλά όλοι βλέπουν τις πατημασιές και την προβοσκίδα που εμποδίζουν τα χείλια του να χαμογελούν.

 

Είναι δυσκοίλιος.  Είναι όμορφος.  Δεν έχει χιούμορ.  Είναι φιλότιμος.

 

Είναι,  είναι,  είναι στεγνός,  αυτό είναι.  Ένας αριθμός που απλά συνυπάρχει με άλλους αριθμούς.  Όλοι όμοιοι.  

Ο ΜεγάλοςΆνδρας είναι παιδοκεντρικός.  Μιλάει συνεχώς για το NεαρόΑγόρι και τη ΜικροσκοπικήΝεράιδα.  Κινείται γύρω από αυτούς όπως το φεγγάρι γύρω από γη και ασχολείται με το ύψος,  το μήκος και το πλάτος τους.

 

Εγώ τον κοιτάζω κι αναρωτιέμαι πόσα στρώματα βαθιά έχει κρύψει τον εαυτό του.  Αναρωτιέμαι αν ποτέ του έχει περάσει από το μυαλό πως θα μπορούσε να επιλέξει.  Το οτιδήποτε,  αρκεί να υψώσει τη φωνή του,  να χτυπήσει τη γροθιά του και απλά να επιλέξει.

 

Μετά,  παίρνω μια καρέκλα,  πατάω επάνω και ψάχνω στο πιό ψηλό ντουλάπι του σπιτιού.  Βρίσκω το βάζο με το γλυκό και κλέβω με ένα κουταλάκι.  Φοράω το πορτοκαλί φόρεμα και τσιμπάω λίγο ήλιο που προσπαθεί να μπει πίσω από τα μαύρα γυαλιά μου.  Είμαι ξέμπρατση παρ’ όλο που ξέρω πως τα απογεύματα του Μάρτη είναι ακόμη ψυχρά και πως το επόμενο πρωί το πιό πιθανό είναι να πονάει ο λαιμός μου και να χρειάζομαι μερικά δυνατά τσάγια από τη μεγάλη συλλογή μου.

 

Συνήθως,  κουβαλάω μια μελαγχολία στις άκρες των χειλιών κι έχω στο μυαλό μου ένα σωρό »γιατί».  Δίνω απαντήσεις και μετά μ΄επισκέπτονται άλλα τόσα ερωτηματικά.  Δε μου αρέσει η πολυκοσμία.  Ούτε οι επισκέψεις.  Είμαι αγοραφοβική.  Πολλές φορές λυπάμαι για αυτό,  αλλά είναι κάτι που δε μπορώ να αλλάξω.  Κυρίως λυπάμαι για το ΝεαρόΑγόρι και για τη ΜικροσκοπικήΝεράιδα.  Χαίρομαι που δε μου μοιάζουν καθόλου,  αλλά λυπάμαι για τα χίλια δυό άσχημα που κουβαλάω στον σατινένιο σάκο μου.  

 

 

Είμαι αγοραφοβική αλλά αυτό δε με εμποδίζει καθόλου να δίνω ραντεβού με αγνώστους.  Αυτοί είναι συνήθως αδιάφοροι,  αλλά είναι ένα απωθημένο από το παρελθόν.  Έτσι το κάνω και το ευχαριστέμαι.  Μια με δυο ώρες καφέ και κουβέντα.  Ψάχνω να βρω αυτόν που δεν θα μοιάζει με μια ευθεία γραμμή αλλά αυτό στέκεται αδύνατο.  έχουν δυσκολέψει οι άνθρωποι και τίποτα δε μοιάζει με τότε που είμασταν είκοσι χρονών.  

Μετά,  επιστρέφω στο σπίτι με μια κόκκινη πουά ομπρέλλα που δε βλέπει κανείς.  

Κι έτσι νομίζω πως κάπου εκεί μπορώ να προσδιορίσω τον εαυτό μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s