ένα λειβάδι σκούρη κόκκινη ψυχή

ένα λειβάδι σκούρη κόκκινη ψυχή

Σε ξυπνάει το πράσινο. Σε χαιδεύει. Σου βγάζει το φόρεμα και το κρεμάει στο σκοινί του πουθενά για να ακολουθήσει το όλα.
Γαντζώνονται οι αισθήσεις σε μανταλάκια ξύλινα, μακριά από χαώδεις καταστάσεις.

Καταστάσεις. Έρχονται και παρέρχονται. Πρόσωπα επιθυμητά και μη. Επιθυμία που μετατρέπεται σε πόθο. Και τον πόθο επιβάλλεται να τον διαχειριστείς. Επιβάλλεται.. πφφφ.. ποιός είναι άραγε αυτός που μπορεί να σου επιβάλλει; Ίσως οι εμπειρίες. Αλλά πόσες εμπειρίες μπορείς να αποκτήσεις σε μια τόση δα μικρή ζωή, που ποτέ το ένα πρωινό δεν είναι ίδιο με το προηγούμενο. Πόσες σελίδες μπορείς να μασήσεις, πόσο να δυναμώσεις τα δόντια σου, να μεγαλώσεις το στόμα σου να χωρέσεις το πάντα και το όλα κι άλλα τόσα μαζί.

Βάφω τα χείλια με σκούρο κόκκινο για να κρυφτώ πίσω από τις παπαρούνες. Να σκάψω το χώμα να βγάλω τις ρίζες τους κι εκεί να φυτέψω ότι φοβάμαι. Να πάρει δροσιά πράσινου. Πόθο κόκκινου. Να διαλυθεί στο πρώτο αεράκι. Να το κάψει αυτός ο αλήτης κίτρινος ήλιος.

Να έρθουν οι μέλισσες να κλέψουν από τη γύρη μου.
Να χωθεί μέσα μου μια ζήνα και να κουβεντιάζουμε παρέα ως το ξημέρωμα. Να της χαιδεύω τα φτερά καθώς θα ζωηρεύουν στο φως. Να την αφήσω να πετάξει μακριά.. και μαζί μ αυτήν και την ψυχή μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s