γνωριμία

Ζω σε ένα τεράστιο σπίτι,  παρέα με ΈναΝεαρόΑγόρι,  έναν ΜεγάλοΆνδρα και μιά ΜικροσκοπικήΝεράιδα.  Τις μέρες που ο καθένας λείπει στην δουλειά του,  κουβαλάμε στις τσέπες μας από ένα μακρύ και βαρύ κλειδί που στο σημείο που το πιάνουμε με τα δάχτυλά μας έχει ένα ολοστρόγυλλο Ο.  Καθώς το γυρίζουμε στην κλειδαριά το ολοστρόγγυλο Ο μετατρέπεται σε ένα πονεμένο Ι.  Μέχρι να ανοίξει η πόρτα,  γιατί μετά εξαφανίζεται γιά να εμφανιστεί ξανά την άλλη μέρα το πρωί.

Το ΝεαρόΑγόρι μαζί με το βαρύ κλειδί παίρνει και τα βιβλία του βγαίνοντας από το σπίτι.  Ισορροπεί σε ένα ετοιμόροπο scateboard και περνάει ανάμεσα από δρόμους και δέντρα γιά να φτάσει στο ΜεγάλοΣχολείο του.  Τις πιό πολλές μέρες,  κρύβεται κάτω από το ΧοντρόΦουσκωτόΠάπλωμα,  κοιτάζει έξω από το παράθυρο ή παίζει παιχνίδια στο internet.  Συχνά,  κάνει πως έχει πυρετό ή πως έχει φάει πάρα πολύ κι έχει φουσκώσει το στομάχι του και φεύγει επειγόντως γιά ποδήλατο.

Ο ΜεγάλοςΑντρας,  όταν δεν κάθεται μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης,  όπου παίζονται ατέλειωτα δελτία ειδήσεων και τον κάνουν να φωνάζει εντυπωσιασμένος ΑΑΑ και ΩΩΩ,  κουβαλάει ατέλειωτες χάρτινες σακούλες με φρούτα,  κρέατα και λαχανικά,  κατεβάζει τις κατσαρόλες από τα ντουλάπια και μαγειρεύει φαγητά με τόσο κακότεχνο τρόπο που δε τα τρώει κανείς.  Βάζει πάντα υπερβολικές ποσότητες μελιού και ζάχαρης,  που κάνουν το ΝεαρόΑγόρι και την ΜικροσκοπικήΝεράιδα να κρατούν το στομάχι τους,  να κοιτάζονται μεταξύ τους με νόημα και να ρίχνουν όσες κουταλιές περισσότερες μπορούν στις τεράστιες γλάστρες που υπάρχουν σε όλο το σπίτι.

Η ΜικροσκοπικήΝεράιδα,  κουβαλάει πάντα μια κάμερα κι όταν κοιμάται,  όταν επαναλαμβάνω κι έχει σημασία γιατί συνήθως δε κοιμάται ποτέ,  βλέπει όνειρα που την στέλνουν στ αστέρια,  στον ουρανό και στο φεγγάρι μαζί.  Αν κοιμηθεί,  πράγμα σπάνιο,  ξυπνάει δύσκολα κι όταν συμβεί αυτό,  κανείς δε θα ήθελε να βρεθεί μπροστά της.  Ευτυχώς ξυπνάει την ώρα που ο ΜεγάλοςΚύριος έχει ήδη φύγει για την δουλειά και το ΝεαρόΑγόρι βρίσκεται προστατευμένο κάτω από τα υπέρβαρα σκεπάσματα του.

Εγώ,  τις μέρες με ήλιο ψάχνω να βρω εκείνο το κομμάτι ακριβώς κάτω από την τζαμαρία της σοφίτας,  που κάνει τα μάτια μου να μισοκλείνουν από τις ακτίνες,  και αφήνομαι στο φως. 

Τις άλλες μέρες,  τις κρύες και μουντές,  πίνω αμέτρητες κούπες τσάι,  έχω μία απίστευτη συλλογή κι από τα δυο,  ακούω παράξενες μουσικές,  ρίχνω κλεφτές ματιές σε βιβλία με ποιήματα,  γράφω παραμύθια,  φοράω χοντρές ζακέτες,  μισώ το μαγείρεμα,  αντίθετα τρελλαίνομαι να φτιάχνω και να τρώω γλυκά για αυτό και τα μάγουλα μου έχουν γίνει στρόγγυλα κι η κοιλιά μου λιπαρή και μαλακιά,  τόσα χρόνια μετά μοιάζει φτιαγμένη από κομμάτια κεικ και λιωμένης ζάχαρης ανάμεσα,  τόσο γλυκιά που φοβάμαι πως αν μια μέρα θα μου λείψει λίγη σοκολάτα ή ένα μπισκότο θα αρχίσω να τσιμπάω από τον εαυτό μου!

Advertisements

3 thoughts on “γνωριμία

  1. Καλησπέρα….

    Καλώς σε βρήκα κι εγώ ….

    είσαι απολαυστική και γλυκιά όπως γράφεις;

    Τότε να σου γνωρίσω την γυναίκα μου…σίγουρα θα τα βρείτε…είναι κι αυτή απολαυστική και γλυκιά, και για τον λόγο αυτόν όταν θέλω γλυκό τσιμπάω από αυτήν….αν και ποτέ δεν μένει το σπίτι μας από γλυκά….και η δική μου παρομοίως, προτιμά να φτιάχνει γλυκά από το να μαγειρεύει….

    Εγώ εύχομαι όμως για εμένα, να μην μοιάζω με τον ΜεγάλοΆνδρα που περιγράφεις, εκτός κι αν μας κρύβεις πράγματα…πάντως τα δικά μου φαγητά κοντράρονται σε ποιότητα με της γυναίκας μου…όσο και να είναι εξπέρ αυτή , εγώ υστερώντας σε γνώσεις περιορίζομαι σε πιο απλές και καθαρές γεύσεις, οπότε όταν και αν λόγω χρόνου μαγειρέψω , κανείς δεν παραπονιέται… αντιθέτως ….

  2. O MεγάλοςΆνδρας (δύο χρόνια μετά, μια που το ποστ αναφέρεται στο 2010), συνεχίζει και καταπίνει απίστευτες ποσότητες θλιμμένων ειδήσεων.
    Συνεχίζει και κουβαλάει σακούλες γεμάτες μανάβικα και σούπερ μάρκετ. Του Απαγορεύω όμως να μαγειρεύει, έχω σταματήσει να φτιάχνω γλυκά μια που το καθημερινό φαγάκι είναι πιό χρήσιμο.
    Έτσι, το ΝεαρόΑγόρι κι η ΜικροσκοπικήΝεράιδα είναι απόλυτα ευχαριστημένοι, κι εγώ νιώθω πως ένα σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου πήρε τη σωστή του θέση 🙂

    χαίρομαι που είσαι εδώ 🙂

    1. Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια;

      χεχε…

      Οι μεγάλοι άνδρες είδες τι ποταπά πράγματα κάνουμε; αλλά κουβαλητές θα είμαστε και θα το καμαρώνουμε….όσο για κουβέντα…κάποιο τρόπο θα έχει κι αυτός να τον εξιτάρει για να τα πει(και να τα πείτε)…όλοι έχουμε τα κουμπιά μας…καλή διάθεση χρειάζεται…

      Εμένα δεν μου λείπουν τα γλυκά κι αν δεν έχει στο ψυγείο δεν θα βάλω και τα κλάματα…αλλά καλά είναι να φτιάχνεις και γλυκάκια….τα παιδάκια τα λατρεύουν, απ’όσο ξέρω…μόνο φαγητό δεν λέει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s