μουδιασμένη άνοιξη

Έχω πέσει στην παγίδα της καταμέτρησης των παρελθόντων ημερών.  Όλα καταγραμμένα,  μέρα με τη μέρα σχεδόν, να θυμάμαι το πέρσι και το πρόπερσι και να χαμογελώ..

Χαμόγελο πλατύ,  θυμάσαι όταν έφτιαξα εκείνο το μπλογκ;  Τρία χρόνια και..  πριν.  Πως ήμουν;  Τι είχα;  Τι μετρούσα τότε;  Με τι χαιρόμουν;  Τι με στεναχωρούσε;

Κι έπειτα,  ήρθε και γέμισε με τόσες στιγμές που έφτασε ως επάνω και ξεχείλισε,  κι έκαψε το περίσευμα,  ζεμάτισε τα δάχτυλα και το μυαλό και τις θύμισες και δεν ήθελαν πιά να γράψουν.  Τόσο βάρηναν.  Κι έδιωξε αυτό το »βάρος»  και τον ενθουσιασμό και τον ερωτισμό και τα σιγοψιθυρίσματα στ αυτί,  κι είναι μέρες τώρα που θέλω να πάρω ανάσες έξω από εκείνο το κλειστό δωμάτιο, να μπω σε άλλο σπίτι,  μοναχικό μα ίσως και με πιό διαλεχτούς φίλους,  γιατί  αυτό είναι το πιό σημαντικό,  να αγαπάς αυτούς που σ ακούνε,  τα μάτια που σε διαβάζουνε  να εκτιμάς ..  κυρίως αυτό..

Κι είναι μουδιασμένη αυτή η άνοιξη,  δεν έχει διέξοδο,  κομμάτι ουρανό και μιά τόση δα λάμψη από κάποιο αστέρι..  δεν έχει..

Ούτε έρωτα έχει,  ούτε αγάπη,  ούτε αγκαλιά..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s